Nowa Zelandia ze zgodą na MH-60R z torpedami Mk 54

W piątek, 5 czerwca 2026, Departament Stanu USA wydał zgodę na sprzedaż pięciu morskich śmigłowców wielozadaniowych Lockheed Martin/Sikorsky MH-60R Seahawk w pakiecie za maksymalnie 1,5 mld USD (5,52 mld zł).

Zdjęcie: Lockheed Martin

Pakiet wnioskowany przez rząd w Wellington obejmuje także 7 radiostacji MIDS JTRS w standardzie Link 16, 14 zestawów nawigacji satelitarnej GPS GNSS i zliczeniowej INS z modułem kryptograficznym SAASM, 5 sonarów niskiej częstotliwości i 5 cyfrowych detektorów anomalii elektromagnetycznych.

Do tego pakiet uzbrojenia podstawowego: 225 zestawów naprowadzania laserowego WGU-59A/B APKWS II do 70-mm niekierowanych pocisków rakietowych Hydra 70, 65 przeciwpancernych pocisków kierowanych AGM-114R2 Hellfire (znanych też pod nazwą AGM-114R Hellfire II/Romeo Hellfire) wraz z 4 ćwiczebnymi M36E8 Hellfire CATM oraz 5 karabinów maszynowych M240D kal. 7,62 mm.

Wnioskowano również o następujące elementy inne niż według definicji MDE (Major Defense Equipment): silniki T700-GE-401D, wyrzutniki flar M514 wraz z nabojami MJ20, system gaśniczy WB53, naboje impulsowe CCU-136A/A, 12,7-mm karabiny maszynowe FN M3M (GAU-21), belki uzbrojenia LGMA M299, 19-tubowe wyrzutnie rakiet LAU-61, szyfrowane radiostacje AN/ARC-210 RT-2036, układy ostrzegające o odpalonych pociskach rakietowych AN/AAR-47 MWS, transpondery systemu identyfikacji swój-obcy (IFF) AN/APX-123, system wyrzutników flar i dipoli AN/ALE-47 CMDS, zaawansowane systemy przesyłania danych, wielospektralne głowice obserwacyjno-wskaźnikowe AN/AAS-44C(V) MSTS FLIR, szyfratory KIV-78 Mode 4/5, systemy planowania misji JMPS, terminale radiowe Hawklink AN/ARQ-59, boje sonarowe AN/SSQ-53 DIFAR, AN/SSQ-62 DICASS i AN/SSQ-36B BT-AN Bathythermograph, symulatory szkoleniowe, trenażer załadunku uzbrojenia, symulator lotu, zasobniki elektronicznych środków wsparcia AN/ALQ-210 ESM, wielomodowe stacje radiolokacyjne AN/APS-153(V), zapasowe kontenery transportowe na silniki, części zamienne i naprawcze, sprzęt pomocniczy i testowy, sprzęt komunikacyjny, wsparcie w zakresie dostaw, publikacje i dokumentacja techniczne, szkolenie personelu i sprzęt szkoleniowy, usługi wsparcia technicznego, technicznego i logistycznego rządu USA i wykonawcy umowy (Lockheed Martin Rotary and Mission Systems), działania w zakresie inżynierii, integracji i testowania w celu zapewnienia gotowości do produkcji śmigłowców, sprzęt szkoleniowy, badania i ankiety, usługi wsparcia technicznego, technicznego i logistycznego rządu USA i wykonawcy umowy oraz inne powiązane elementy logistyki i wsparcia programu.

Drugi pakiet obejmuje potencjalną sprzedaż 20 lekkich torped ZOP kal. 324 mm typu Mark 54 MAKO za maksymalnie 69 mln USD (254,10 mln zł).

Pakiet non-MDE zawiera dodatkowo: budowę obiektu magazynowego i wydawania amunicji, odzyskiwalne zestawy ćwiczebne (Recoverable Exercise Torpedo, REXTORP), akcesoria do zrzutu torped ze śmigłowca, niejawne i jawne części zamienne do torped, kontenery transportowe na torpedy, sprzęt wspomagający torpedy, w tym sprzęt testowy i narzędzia, usługi wsparcia systemu uzbrojenia, jawna dokumentacja i inne publikacje, inna pomoc techniczna, w tym wsparcie techniczne, zarządzanie programem technicznym, wsparcie infrastrukturalne, utrzymanie sprzętu testowego, pomoc w strzelaniach ćwiczebnych, zarządzanie umowami i początkowe dalsze wsparcie techniczne, szkolenie w zakresie torped w kraju i inne powiązane elementy logistyki i wsparcia programu.

Nie wskazano jaki podmiot będzie wykonawcą umowy co wskazuje, że będą pochodzić z zasobów amerykańskiej Marynarki Wojennej (US Navy). Oryginalnym producentem jest korporacja RTX.

Mark 54 MAKO weszły do uzbrojenia US Navy w 2004 jako następcy zestawów Mk 46 i Mk 50. Mają średnicę 324 mm, masę 276 kg (z czego 43,9 kg to masa głowicy bojowej PBXN-103) i długość 2,72 m. Torpedy został zakupione również przez Australię, Brazylię, Indie, Kanadę, Meksyk, Królestwo Niderlandów, Wielką Brytanię, a ostatnio Niemcy, Arabię Saudyjską, Norwegię i Singapur. Tymczasem w USA rozpoczęto prace nad ich następcami – AWLT.

Przypomnijmy, że 21 sierpnia 2025 Ministerstwo Obrony Nowej Zelandii ustami szefowej resortu, Judith Collins, ogłosiło decyzję rządu premiera Christophera Luxona, na mocy której pięć pokładowych śmigłowców morskich Kaman SH-2G(I) Super Seasprite zostanie zastąpionych taką samą liczbą śmigłowców wielozadaniowych Lockheed Martin/Sikorsky MH-60R Seahawk, a dwa samoloty transportowo-pasażerskie Boeing 757-200 przez także dwa Airbus A321XLR (eXtra Long Range).

Nowe śmigłowce MH-60R Seahawk pozyskane w programie Maritime Helicopter Replacement będą interoperacyjne z sojuszniczą Australią (23 egzemplarze; jeden utracony + 12 zamówionych) i siłami zbrojnymi partnerów, a także będą mogły uczestniczyć w misjach koalicji wielonarodowych. Śmigłowiec ten jest wykorzystywany przez Stany Zjednoczone i 8 innych krajów.

Na zakup zostanie przeznaczone ponad 2 mld NZD (wówczas 4,26 mld zł), co zwiększy możliwości obronne i ofensywne oraz zasięg obserwacji dwóch nowozelandzkich fregat typu Anzac projektu MEKO 200 ANZ, czyli HMNZS Te Kaha (F77) i Te Mana (F111). Koszty programu zostaną ujawnione po podjęciu ostatecznych decyzji.

Oczekuje się, że program zostanie zrealizowany w trzech fazach. Pierwsza obejmuje wymianę śmigłowców, druga koncentrować się będzie na infrastrukturze i systemach szkoleniowych w bazie lotniczej RNZAF Auckland w Whenuapai na przedmieściach Auckland, a trzecia będzie dotyczyć inwestycji w bezzałogowe systemy pionowego startu i lądowania, które uzupełnią ofertę śmigłowców.