W czwartek, 20 sierpnia 2026, ukraiński dziennik Ukraińska Prawda zaprezentował dane Głównego Zarządu Wywiadu Ministerstwa Obrony Ukrainy (HUR MO) na temat aktualnych zdolności rakietowych Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej. Wśród wymienionych typów uzbrojenia i ich ilości w arsenale pojawiła się niepokojąca informacja o tym, że Korea Północna po raz pierwszy dostarczyła rakietowe pociski balistyczne krótkiego zasięgu KN-30 (Hwasong-11C). Co ciekawe, niepotwierdzone spekulacje na ten temat pojawiły się już w ubiegłym roku. Teraz wywiad twierdzi, że jest to fakt.
KN-30 (Hwasong-11C) podczas testu / Zdjęcie: KCNA
Jak wynika z szacunków HUR MO na 5 sierpnia br., Rosja dysponowała ponad 600 pociskami przeciwokrętowymi P-800 Oniks/Jachont (używanymi do atakowania celów naziemnych w Ukrainie – przyp. red.), ponad 450 pocisków manewrujących Kalibr wystrzeliwanych z okrętów nawodnych i podwodnych, ok. 400 pocisków rakietowych RM-48U do zestawów obrony powietrznej S-400 Triumf (używanych do celów naziemnych), ponad 120 pocisków hipersonicznych 3M22 Cirkon, około 130 pocisków balistycznych 9M723 do zestawów Iskander-M, 100 pocisków manewrujących Raduga Ch-101 przenoszonych przez bombowce i 50 pocisków aerobalistycznych Ch-47M2 Kindżał wystrzeliwanych z samolotów bojowych.
Ale to nie wszystko. Podobnie jak w latach ubiegłych, od końca 2023, ponownie reżim komunistyczny Kim Dzong Una wspiera Rosję dostawami pocisków balistycznych. Do wcześniej dostarczanych KN-23 (Hwasong-11Ga) i KN-24 (Hwasong-11B) dołączyły nowe środki bojowe o znacznie większych możliwościach: pociski balistyczne KN-30 (Hwasong-11C). HUR MO oszacował dostawy tych trzech typów pocisków północnokoreańskich na 50 egzemplarzy.
Jednocześnie rosyjski kompleks militarno-zbrojeniowy jest w stanie wyprodukować ponad 200 rakiet manewrujących i balistycznych miesięcznie. Planowana produkcja pocisków balistycznych 9M723 wynosi 60 sztuk na miesiąc, ale w lipcu przekroczono ten wskaźnik i dostarczono pięć pocisków więcej. W tym samym miesiącu wojsko otrzymało 87 nowych pocisków manewrujących Ch-101, 50 pocisków rakietowych RM-48U (tych ostatnich ma trafić do końca roku łącznie ponad 480, czyli dwa razy więcej niż planowano w 2025).
KN-30
KN-30 to amerykańskie oznaczenie Hwasong-11C, czyli jednostopniowego rakietowego pocisku balistyczny krótkiego zasięgu na paliwo stałe. Po raz pierwszy zaprezentowano go podczas parady wojskowej 14 stycznia 2021 w Pjongjangu. Jest to powiększony wariant wspomnianego pocisku Hwasong-11Ga (KN-23), dostosowany do przenoszenia cięższej konwencjonalnej głowicy bojowej o masie aż 2500 kg (zamiast 500-1500 kg w przypadku tego pierwszego), zgodnie z informacjami agencji prasowej KCNA, choć według analityków z 38 North parametr ten budzi wątpliwości. Alternatywnie ma przenosić głowicę jądrową Hwasan-31. Pierwszy test Hwasong-11C odbył się 25 marca 2021 i system wszedł na uzbrojenie, a produkcja seryjna rozpoczęła się pod koniec ub. r. (samo oznaczenie pocisku potwierdzono w marcu 2023). Opracowano też wariant z głowicą hipersoniczną Hwasong-11E.
To jednak nie koniec. Korea Północna ma pracować nad wariantem przenoszącym jeszcze większą głowicę bojową o masie 4500 kg, którą po raz pierwszy przetestowano 1 lipca 2024. System ten jeszcze nie został wprowadzony na uzbrojenie, więc do Rosji raczej trafił ten pierwszy.
Szacunkowa długość pocisku wynosi 10,2 m, a średnica 1,26 m. Zasięg szacuje się na od 600 do 900 km. Pocisk porusza jest aerobalistyczną trajektorią lotu o maksymalnej wysokości 50 km, z prędkością do Ma5-Ma6 (6100–7400 km/h), co utrudnia przechwycenie go przez obronę przeciwrakietową. Najnowsze udoskonalenia (stan na 2026) wskazują, że Koreańczykom udało się zwiększyć ich celność na poziomie 1 do 5 m. Hwasong-11C jest wystrzeliwany z wydłużonego transporterów-wyrzutni z pięcioma osiami (po dwa pociski na pojazd). Co ciekawe, sama Korea miałaby dysponować obecnie jedynie sześcioma nośnikami tych pocisków.
Pocisk wykorzystuje również najpotężniejszy znany silnik rakietowy na paliwo stałe, opracowany w Korei i przetestowany w grudniu 2021. Jest on dłuższy i mocniejszy niż silnik w Hwasong-11A, ponieważ prawdopodobnie ma dodatkowy segment i generuje ciąg 406,871 kN.
23 września 2024 południowokoreański analityk Jo Jang-won, pisząc dla Instytutu Sejong, zasugerował, że dwa warianty Hwasong-11C otrzymały wewnętrzne nazwy Hwasongpho-11-Da-2.5 i Hwasongpho-11-Da-4.5. Amerykanie początkowo oznaczali je jako KN-23A i KN-23B. Jednak w kwietniu 2025 ujawniono ujednolicenie nazwy do KN-30.