W czwartek, 29 sierpnia 2024, amerykańska spółka Northrop Grumman poinformowała o oblocie pół-autonomicznego samolotu o nazwie Model 437, zbudowanego przez spółkę Scaled Composites. Samolot wystartował z portu lotniczego i kosmicznego Mojave w Kalifornii. Wcześniej, 9 sierpnia br. w mediach społecznościowych pojawiła się po raz pierwszy fotografia samolotu przygotowywanego do oblotu.
Zdjęcia: Northrop Grumman
Samolot powstał w ramach projektu Digital Pathfinder, który pokazał, w jaki sposób w pełni cyfrowy ekosystem inżynieryjny Nortrop Grumman ogranicza modyfikacje inżynieryjne, przyspiesza harmonogram i obniża koszty, oferując klientom korzyści w przyszłych programach samolotów. Wykorzystując doświadczenia ze świata rzeczywistego zdobyte w programach, w tym bombowca strategicznego B-21A Raider, spółka nadal rozwija swój współpracujący ekosystem cyfrowy, który łączy ją, klientów i partnerów-dostawców w fazach projektowania, rozwoju i testowania w różnych bieżących i przyszłych programach.
Ciągle udoskonalamy te cyfrowe narzędzia i możliwości, aby stale je ulepszać pod kątem przyszłych działań — powiedział Colin Miller, wiceprezes ds. inżynierii w Northrop Grumman Aeronautics Systems. Ten projekt pokazuje, w jaki sposób modele o wysokiej wierności w naszym ekosystemie cyfrowym służą jako jedyne źródło danych, aby usprawnić testowanie i certyfikację przyszłych samolotów, znacznie oszczędzając koszty i czas dla naszego klienta.
Ekosystem cyfrowy ograniczył modyfikacje inżynieryjne i przeprojektowanie do mniej niż jednego procenta, w porównaniu do 15-20% doświadczanych przy użyciu tradycyjnych metod. Demonstracja wykorzystała również modele o wysokiej wierności w połączeniu z rygorystycznymi i zatwierdzonymi schematami walidacji modeli w celu zmniejszenia wymagań dotyczących testów naziemnych i w locie. Patrząc w przyszłość, modele te pokazują potencjał znacznego zmniejszenia obciążenia pracą wymaganego do określenia zdatności do lotu, oferując dalsze możliwości oszczędzania kosztów i harmonogramu.
W projekcie wykorzystano również zaawansowane techniki produkcyjne, w tym produkcję wspornika konstrukcyjnego z tytanu przy użyciu osadzania warstw za pomocą łuku plazmowego. Uważa się, że zastosowanie tej innowacyjnej techniki wytwarzania addytywnego (druk 3D) do formowania części z tytanu jest pierwszym tego typu przypadkiem w przemyśle obronnym. Jednocześnie w projekcie Digital Pathfinder zastosowano zaawansowane technologie wytwarzania, aby zmniejszyć konieczność stosowania dodatkowej obróbki maszynowej elementów. Ma się to odbywać poprzez poprawienie ich jakość wykończenia już po pierwszym procesie powstawania, co wpływa na ograniczenie liczby kolejnych procesów produkcyjnych na późniejszych etapach.
Przypomnijmy, że ujawniona po raz pierwszy 8 września 2021 koncepcja zakładała zbudowanie bezzałogowca, który będzie mógł pełnić rolę tzw. lojalnego skrzydłowego (Loyal Wingman).
Z dotychczasowym informacji wiadomo, że Model 437 wywodzi się z opcjonalnie załogowego lekkiego samolotu odrzutowego Model 401 Sierra (wcześniej oznaczonego jako Model 101), który co ciekawe od kwietnia 2019 był testowany przez amerykańską marynarkę wojenną (US Navy). Scaled Composites zbudowała dwa egzemplarze samolotów o nazwach własnych Phobos i Deimos, nazywanych potocznie Sons of Ares (od księżyców Marsa i mitologicznych synów greckiego boga wojny Aresa – przyp. red.), co nawiązuje do opracowanego w latach 1990. uzbrojonego demonstratora technologii Model 151 ARES (Agile Responsive Effective Support).
Model 437 miał być większy od Model 401, ale ostateczna konfiguracja miała zależeć od wymogów operacyjnych zamawiającego. Miał być napędzany pojedynczym silnikiem turbowentylatorowym Williams FJ44 – dla porównania Model 401 jest napędzany silnikiem turboodrzutowym Pratt & Whitney Canada JTD-15D-5D o ciągu 1381 kg, który zapewnia prędkość Ma0,6 i pułap praktyczny ponad 9100 m. Rozpiętość skrzydeł Model 401 oraz długość wynoszą po 11,6 m, masa własna 1814 kg, a maksymalna masa startowa 3628 kg. Samolot może przebywać w powietrzu przez 3 godziny, a jego kadłub został zbudowany w większości z materiałów kompozytowych.
Teraz wiadomo, że Model 437 ma długość i rozpiętość po 12,5 m, maksymalną masę startową 4536 kg i masę użyteczną 907 kg – w dwóch komorach może przenieść dwa pociski AIM-120 AMRAAM. Napęd stanowi pojedynczy silnikiem Pratt & Whitney 535, który ma zapewniać zasięg około 5556 km (3000 mil morskich), prędkość do 0,8Ma i długotrwałość lotu do 6 godzin.
Model 437 i 401 miały współdzielić ze sobą wiele elementów. Według ujawnionych wówczas informacji Model 437 ma osiągać prędkość Ma0,8, mieć zasięg około 5500 km (3000 mil morskich), udźwig 1814 kg (4000 funtów). Ma być wyposażony w umieszczoną centralnie komorę uzbrojenia mieszczącą do 454 kg ładunku bojowego (1000 funtów), np. dwa pociski rakietowe średniego zasięgu klasy powietrze-powietrze AIM-120 AMRAAM i dodatkowa stacja radiolokacyjna.
Model 437 miał być oferowany w amerykańskim programie o kryptonimie Skyborg Vanguard (autonomicznych, uderzeniowo-rozpoznawczych bezzałogowców) oraz brytyjskim o kryptonimie LANCA (Lighweight Affordable Novel Combat Aircraft). Ten pierwszy został przekształcony w CCA (Collaborative Combat Aircraft), ale Northrop Grumman nie zakwalifikowała się do kolejnego etapu, natomiast może uczestniczyć w nim jako poddostawca General Atomics Aeronautical Systems Inc. i Anduril Industries.
https://twitter.com/NGCNews/status/1829222688881074617