W piątek, 1 maja 2026, Departament Stanu USA wydał zgodę na potencjalną sprzedaż do Państwa Katar pakietu z 500 rakietowymi pociskami przechwytującymi typów PAC-2 i PAC-3 do zestawów obrony powietrznej MIM-104 Patriot za maksymalnie 4,01 mld USD (14,52 mld zł).
Zdjęcie poglądowe: US Army
Zgodnie z opublikowaną informacją, rząd w Doha wnioskował o możliwość pozyskania 200 pocisków PAC-2 GEM-T oraz 300 pocisków PAC-3 MSE. Wnioskowano również o następujące elementy inne niż według definicji MDE (Major Defense Equipment): części zamienne do pocisków rakietowych PAC-2 i PAC-3 oraz sprzętu do obsługi naziemnej, naprawy i zwroty niejawne i jawne, materiały eksploatacyjne do kontenerów startowych z pociskami rakietowymi PAC-2 i PAC-3, program nadzoru terenowego programu PAC-3, pomoc techniczna, inżynieryjna i logistyczna ze strony rządu USA i wykonawców umowy (RTX w przypadku PAC-2 i Lockheed Martin w przypadku PAC-3), zapewnienie jakości oraz inne powiązane elementy logistyki i wsparcia programu.
Katarskie Emirskie Siły Powietrzne (Al-Quwwat Al-Jawiyah Al-Amiriyah Al-Qatariyah) są użytkownikiem zestawów MIM-104 Patriot, gdy w listopadzie 2012 zakup 11 baterii systemu MIM-104E wraz z 246 pociskami PAC-2 GEM-T i 786 pociskami PAC-3 oraz związanego z nimi wyposażenia. Wstępną gotowość operacyjną (Initial Operational Capability, IOC) ogłoszono w listopadzie 2018.
Co istotne, w przypadku nowego pakietu amunicji, sekretarz stanu ustalił i przedstawił szczegółowe uzasadnienie, że w związku z nadzwyczajną sytuacją wymagana jest natychmiastowa sprzedaż pakietu do Kataru w interesie bezpieczeństwa narodowego Stanów Zjednoczonych, uchylając w ten sposób wymogi dotyczące przeglądu przez Kongres na mocy art. 36 lit. b ustawy federalnej Arms Export Control Act.
Nie jest tajemnicą, że wynika to z faktu dużego zużycia amunicji przez katarską obronę powietrzną podczas niedawnych irańskich ataków rakietowych i dronowych, podobnie jak w przypadku państw sąsiednich Zatoki Perskiej.
Arabia Saudyjska miała bowiem wystrzelić ponad 1600 z 2800 pocisków PAC-2 i PAC-3 (CRI i MSE), Kuwejt pomiędzy 110 a 150 z około 200 pocisków, natomiast Katar i Zjednoczone Emiraty Arabskie razem łącznie ok. 2400 pocisków). Oczywiście liczby te są szacunkowe.
PAC-2 GEM-T
Rakietowy pocisk przechwytujący PAC-2 GEM-T, oznaczony też jako TBM (Theater Ballistic Missile) został wprowadzony na wyposażenie US Army w 2006, niemniej dostawę 230 z 376 zamówionych początkowo pocisków rozpoczęto rok wcześniej. Jak wskazuje nazwa TBM, pocisk jest przeznaczony do zwalczania przede wszystkim rakietowych pocisków balistycznych średniego zasięgu (taktyczno-operacyjnych), jak np. Iskander-M, a w wariancie PAC-2 GEM-C także pocisków manewrujących i statków powietrznych.
GEM-T/C jest głęboko zmodernizowanym pociskiem systemu MIM-104C/D (lub PAC-2), który otrzymał zapalnik zbliżeniowy, nowy odbiornik radiolokacyjny o zwiększonej dokładności oraz nowe elementy elektroniki oparte o technologię stałokrystaliczną. W 2018 pociski zostały wyposażone w bardziej trwały cyfrowy nadajnik wykorzystujący technologię azotku galu (GaN), co ma zredukować koszty eksploatacyjne pocisków.
Co ciekawe, tego samego dnia umowę o wartości 441 600 000 USD (1,599 mld zł) w trybie pilnym na te pociski dla US Army ogłosił Departament Obrony USA.
PAC-3 MSE
Pociski PAC-3 MSE, które są rozwinięciem CRI (Cost Reduction Initiative), zostały opracowane w celu zwiększenia możliwości systemu MIM-104 Patriot w zakresie przechwytywania rakietowych pocisków balistycznych. W ramach projektu otrzymały one mocniejsze silniki rakietowe. Poprawiono też ich osiągi, takie jak zasięg i pułap przechwytywania. PAC-3 MSE mogą być używane do niszczenia celów manewrujących, takich jak pociski samosterujące oraz załogowe i bezzałogowe statki powietrzne. Są pozbawione klasycznej głowicy bojowej z ładunkiem wybuchowym. Do niszczenia celów wykorzystują energię kinetyczną (hit-to-kill).
Co warte podkreślenia kolejna zgoda na dostawy pocisków PAC-3 MSE jest istotna z punktu widzenia Polski, nie tylko jako użytkownika systemu, ale też dostawcy, gdyż w łańcuchy dostaw programu włączone są spółki Polskiej Grupy Zbrojeniowej (PGZ): Wojskowe Zakłady Elektroniczne, Wojskowe Zakłady Lotnicze Nr 1 oraz Wojskowe Zakłady Uzbrojenia.
Zwłaszcza, że USA zamierzają zwiększyć roczną produkcję z 600 do 2000 pocisków na mocy umowy ramowej z 6 stycznia br. z Lockheed Martin (1 kwietnia br. spółka Boeing zawarła także umowę na potrojenie produkcji głowic naprowadzających do tych pocisków).
30 stycznia br. Departament Stanu USA wydał zgodę na potencjalną sprzedaż do Królestwa Arabii Saudyjskiej partii 730 pocisków tego typu.
Czytaj także:
- COMLOG dostarczy Ukrainie pociski do Patriot za 3,7 mld USD
- Pokazano uszkodzony przez Iran radar wczesnego ostrzegania AN/FPS-132 UEWR Block 5
- Pociski PAC-3 MSE na niszczyciele Arleigh Burke
- Katar zestrzelił dwa irańskie bombowce taktyczne Su-24MK
- Radary Thales GM400α i GM200 MM/A dla Kataru
- Katar zamówi dodatkowe Eurofighter Typhoon