We wtorek, 7 lipca 2026, podczas wizyty premiera Indii Narendry Modiego w Dżakarcie została podpisana umowa na sprzedaż do Indonezji baterii ponaddźwiękowych pocisków manewrujących PJ-10 BrahMos, a także pocisków rakietowych klasy powietrze-powietrze Astra.
BrahMos w Wojskach Lądowych Indii / Zdjęcie: B. M. Meena, Ministerstwo Obrony Indii
Na mocy kontraktu do Marynarki Wojennej Indonezji (Tentara Nasional Indonesia Angkatan Laut, TNI-AL) trafi jedna bateria nadbrzeżnego systemu obrony wybrzeża (Shore-based Anti-ship Missile System, SBAMS), ale opcja do niego zawiera możliwość dokupienie kolejnych dwóch. Umowa ma zawierać pakiet szkoleniowy oraz wsparcie logistyczne. Nie upubliczniono harmonogramu dostaw.
Warto dodać, że podczas wizyty Modiego, indyjska spółka Bharat Dynamics Ltd (BDL) i indonezyjska Republikorp podpisały umowę na dostawy do Sił Powietrznych Indonezji (Tentara Nasional Indonesia Angkatan Udara, TNI-AU), partii pocisków rakietowych klasy powietrze-powietrze średniego zasięgu Astra. To pierwsza umowa eksportowa na ten system uzbrojenia. Obecnie w produkcji są pociski Astra Mk1 o zasięgu 110 km, ale Indie rozwijają także dalekiego zasięgu Astra Mk2 o zasięgu 240 km i Astra Mk3 o zasięgu 350 km.
Oba kontrakty są szacowane na łącznie 630 mln USD.
PJ-10 BrahMos
Przypomnijmy, że 15 marca 2023 agencja prasowa Reuters informowała, że indyjska spółka BAPL (BrahMos Aerospace Private Limited) spodziewała się sfinalizować do końca wspomnianego roku umowę z Indonezją szacowaną wówczas na co najmniej 200-350 mln USD, oferując zarówno nadbrzeżny system obrony wybrzeża, jak i pociski PJ-10 BrahMos do integracji z okrętami nawodnymi.
27 listopada 2025 indyjski dziennik ThePrint informował, że negocjacje zbliżają się ku końcowi. Informacja pojawiła się przy okazji wizyty delegacji Ministerstwa Obrony Indonezji z szefem resortu Sjafrie Sjamsoeddinem na czele.
O finalizacji umowy 9 marca br. informowała agencja Reuters. Fakt ten potwierdził rzecznik prasowy ministerstwa obrony Indonezji Rico Ricardo Sirait. Rico powiedział, że umowa jest częścią modernizacji sprzętu wojskowego i zdolności obronnych, zwłaszcza w sektorze morskim. Oczekiwano zawarcia umowy międzyrządowej w ciągu 2-3 miesięcy.
Każda z baterii systemu obrony wybrzeża składa się z czterech transporterów-wyrzutni z trzema kontenerami transportowo-startowymi pocisków przeciwokrętowych PJ-10 BrahMos, co oznacza, że bateria będzie dysponować jednostką ognia złożoną z 12 pocisków gotowych do użycia. Uzupełniać je będą pojazdy dowodzenia i kontroli oraz stacje radiolokacyjne.
Indonezja będzie drugim użytkownikiem eksportowym systemu, opracowanego przez Indie we współpracy z Rosją, po Filipinach, które zamówiły trzy baterie, ale prowadzą rozmowy w sprawie zwiększenia ich liczby do dziewięciu. Poza tym trzecim użytkownikiem będzie Wietnam (wstępne porozumienie zawarto 30 maja br.), a system jest oferowany w Armenii, Brazylii, Malezji czy Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Wcześniej były oferowane w RPA i Chile.
Prace nad pierwszymi wariantami BrahMosa rozpoczęły się w 1998. Bazową konstrukcją był rosyjski P-800 Oniks/Jachont (co ciekawe pociskami tego typu już dysponuje indonezyjska Marynarka Wojenna – przyp. red.). Od 2011 trwają prace nad budową pocisku następnej generacji, który otrzymał oznaczenie BrahMos-II (K). W 2017 po raz pierwszy przetestowano wariant lotniczy BrahMos-A dla Su-30MKI, będący zmniejszonym wariantem PJ-10 oraz wersję pocisku o wydłużonym zasięgu BrahMos-ER (Extended Range) z pierwotnych 290-300 do ponad 400 km. W 2018 informowano o postępach w indyzacji systemu, celem uniezależnienia się New Delhi od Rosji w kwestii eksportu systemu.
Astra Mk.1
Astra Mk.1 / Zdjęcie: DRDO
Astra Mk.1 ma 3,57 m długości, 178 mm średnicy i masę 154 kg. Napędzany silnikiem rakietowym na paliwo stałe osiąga prędkość Ma4,5 i ma zasięg rzędu 80-110 km na pułapie do 20 tys. m. Pocisk jest naprowadzany aktywnie radarem i za pomocą nawigacji zliczeniowej, a odłamkowo-burząca głowica bojowa ma masę 15 kg.
Prace nad pociskiem rozpoczęła rządowa Agencja Badań i Rozwoju Technologii Wojskowych DRDO (Defence Research and Development Organisation) przy wsparciu spółek Hindustan Aeronautics Limited (HAL ) i Electronics Corporation of India Limited (ECIL) jeszcze w latach 1990., a demonstrator technologii został zaprezentowany podczas drugiej edycji wystawy lotniczej Aero India 1998. W 2004 projekt otrzymał finansowanie z budżetu obronnego. Pierwsza wersja pocisków ważyła aż 300 kg przy zasięgu jedynie 25-40 km. Pocisk miał trafić na wyposażenie powstających samolotów HAL Tejas LCA. Próby rozpoczęto w maju 2003.
Pocisk został jednak przeprojektowany w 2006, a dwa lata później rozpoczęto testy. Wykazały one kolejne problemy, więc ponownie go przeprojektowano. Ostatecznie zredukowano masę do 154 kg, zwiększając jednocześnie zasięg do 80-110 km, także dzięki nowemu usterzeniu. Pierwsze starty z ziemi przeprowadzono w grudniu 2012, a pierwsze odpalenie z Su-30MKI w kwietniu 2013. Próby zakończono w 2017 i zdecydowano o skierowaniu go do produkcji seryjnej w zakładach Bharat Dynamics (Astra dla indyjskich Su-30MKI).
W przypadki Indonezji pociski trafią prawdopodobnie na uzbrojenie pięciu Su-27SK/SKM i Su-30MK/MK2, choć obecnie lotnictwo jest modernizowane pod kątem nowocześniejszych konstrukcji jak Dassault Rafale F4, a w przyszłości są plany wprowadzenia tureckich TAI TF Kaan, południowokoreańskich KF-21 Boramae czy chińskich Chengdu J-10CE.