Pierwsza umowa, zawarta pomiędzy biurem programowym SSP (Strategic Systems Programs) Marynarki Wojennej (US Navy), w imieniu Departamentu Obrony USA, a spółką Lockheed Martin Space (część Lockheed Martin) ma wartość 647 069 302 USD (2,349 mld zł) i jest to aneks do zamówienia na kolejne zmodernizowane morskie pociski balistyczne UGM-133 Trident II D5LE, zwane też Trident III, oraz wsparcie już użytkowanych.
Zdjęcie: US Navy
Aneks zawiera również opcję zwiększenia zamówienia do kwoty 745 678 290 USD (2,706 mld zł), jeśli zostanie zrealizowana. Ta umowa jest również objęta programem wojskowej sprzedaży zagranicznej FMS (Foreign Military Sales) dla Wielkiej Brytanii.
Prace będą wykonywane w Magna w Utah (23,0%), Denver w Kolorado (14,2%), Cape Canaveral na Florydzie (13,1%), Titusville na Florydzie (10,0%), Kings Bay w Georgii (8,5%), Bangor w Waszyngtonie (6,6%); Culpepper w Wirginii (4,8%), Sunnyvale w Kalifornii (4,1%), Valley Forge w Pensylwanii (3,2%), Huntsville w Alabamie (2,3%) oraz innych lokalizacjach po mniej niż 1,0% udziału, co daje łącznie 10,2%. Zakończenie prac planowane jest na 30 września 2030.
Pierwsze fundusze w wysokości 120 442 802 USD (437,183 mln zł) pochodzą z budżetu obronnego NDAA na rok fiskalny 2025 ze środków na zakup uzbrojenie przez US Navy nie wygasną z jego końcem (czyli 30 września br.).
Druga umowa, tym razem ramowa, została zawarta przez ten sam podmiot ze spółką Systems Planning and Analysis Inc., ma wartość 500 000 000 USD (1,815 mld zł) i została udzielona w ramach III fazy rządowego programu SBIR (Small Business Innovation Research). Obejmuje prace inżynieryjne i wsparcie systemów Trident II, zarówno pocisków, jak i systemów startowych na okrętach podwodnych.
Do zadań do wykonania należą: inżynieria systemów i wsparcie analityczne, oceny techniczne i badania dotyczące przyszłości eksploatacji i kontroli zbrojeń w ramach traktatu NEW START, ocena ryzyka i ramy zapobiegania zdarzeniom o poważnych konsekwencjach, wsparcie techniczne doradcy nadzorującego misje odstraszania jądrowego, wsparcie integracji programów, strategiczna baza przemysłowa, badania i oceny techniczne, pomoc programowa, wsparcie modyfikacji oraz unikatowe wsparcie inżynierii systemów i programu w Wielkiej Brytanii.
Prace będą wykonywane w Aleksandrii w Wirginii (50%), Waszyngtonie/Dystrykcie Kolumbii (35%), Arlington w Wirginii (5%), Kings Bay (2%), Silverdale w Waszyngtonie (4%), Wielkiej Brytanii (2%) oraz Cape Canaveral (2%) z terminem realizacji do 30 września 2035. Żadne środki finansowe nie zostały jeszcze uruchomione.
Warto dodać, że w bieżącym roku biuro SSP podpisało dwie umowy związane z tymi pociskami: 15 sierpnia o wartości 110 898 408 USD (wówczas 403,708 mln zł) ze spółką Lockheed Martin Space na wsparcie eksploatacji i produkcję kolejnych, a 31 stycznia br. o wartości 383 139 431 USD (wówczas 1,558 mld zł) na kontynuację ich rozwoju.
UGM-133 Trident II D5LE
W przypadku US Navy, pociski UGM-133A Trident II D5 są obecnie przenoszone przez czternaście strategicznych okrętów podwodnych o napędzie jądrowym typu Ohio (po 24 pociski z głowicami W76-1 o mocy 90 kT, W88 o mocy 455 kT lub nowymi W76-2 o zredukowanej mocy 5-6 kT). W przyszłości zostaną zastąpione przez typ Columbia z 16 pociskami.
Jedynym użytkownikiem eksportowym pocisków jest wspomniana Wielka Brytania, gdzie obecnie rozmieszczone są na czterech okrętach podwodnych typu Vanguard (po 16 pocisków), a w przyszłości Dreadnought (po 12 pocisków). Z tym że wykorzystują 12 głowic bojowych Holbrook (Mk4/A) o mocy 100 kT, które są wariantem W76, ale w przyszłości zastąpią je całkowicie brytyjskie Astraea A21/Mk7.
Tymczasem w dniach 17-21 września US Navy przeprowadziła test czterech pocisków, które wystrzelono u wybrzeży Florydy w rejon Oceanu Atlantyckiego na zachód od Angoli.