W sobotę, 24 sierpnia 2024, do służby w tureckiej marynarce wojennej (Türk Deniz Kuvvetleri) wszedł okręt podwodny TCG Piri Reis (S-330), pierwszy z sześciu typu 214TN Reis (początkowo określanych jako CERBE), budowanych w ramach programu YTDP (Yeni Tip Denizaltı Projesi). Jednostka została zwodowana 22 grudnia 2019 w stoczni Gölcük Donanma Tersanesi w prowincji Kocaeli nad Morzem Marmara, a w marcu 2021 rozpoczęła próby.
Zdjęcia: Ministerstwo Obrony Turcji
W uroczystości, która odbyła się co ciekawe w nowo otwartym Dowództwie Stoczni Morskisch Aksaz w porcie Marmaris uczestniczyli m.in. prezydent Turcji Recep Tayyip Erdoğan, minister obrony Yaşar Güler i dowódca marynarki wojennej adm. Ercüment Tatlıoğlu.
Oprócz formalnego przekazania okrętu podwodnego TCG Piri Reis (S-330), druga jednostka, Hızır Reis (S-331), zwodowana 25 maja 2023, rozpoczęła tego dnia próby morskie, a na trzecim, Murat Reis (S-332), zwodowanym 24 czerwca br. rozpoczęto prace wykończeniowe. Ponadto, przekazano zbiornikowce Yakit-2, Yakit-3 i Yakit-4 oraz największy na świecie 3000-tonowy dok pływający Denizaltı Havuzu dla okrętów podwodnych.
Budowa okrętów odbywa się na licencji niemieckiej spółki stoczniowej TKMS (ThyssenKrupp Marine Systems) której udzielono 2 lipca 2009. Z powodu opóźnień we wdrażaniu technologii przez tureckich wykonawców, umowa została sygnowana dopiero w 2016, choć pierwsze prace konstrukcyjne rozpoczęły się rok wcześniej. W 2019 położono stępkę czwartego okrętu, Aydın Reis (S-333), w 2020 – piątego Seydiali Reis (S-334), a w 2022 – szóstego Selman Reis (S-334).
Planujemy oddać do użytku nasz drugi okręt podwodny, TCG Hizir Reis, w 2025, po wciągnięciu bandery i zakończeniu prób morskich. TCG Murat Reis, który obecnie przechodzi przez wyposażanie w suchym doku, ma zostać oddany do użytku w 2026. Budowa naszego czwartego okrętu podwodnego, TCG Aydin Reis, a także piątego, TCG Seydi Ali Reis i szóstego, TCG Selman Reis, postępuje szybko. Naszym celem jest oddanie do użytku wszystkich okrętów podwodnych w ramach tego projektu do 2029 – powiedział prezydent Erdoğan.
Okręty podwodne nowej generacji, wyposażone w napęd niezależny od powietrza (Air Independent Propulsion, AIP) będą zastępować cztery jednostki typu 209/1200 Atılay: TCG Batıray (S-349), Yıldıray (S-350), Doğanay (S-351) i Dolunay (S-352), wprowadzone do linii w latach 1970. (z których dwa są używane już tylko do testów i szkoleń).
Nowe okręty mają po 68,35 m długości, 13,1 m wysokości całkowitej (w tym 6,8 m wysokości kadłuba) oraz 6,3 m szerokości. Wyporność nawodna to 1856 t, a podwodna 2013 t. W porównaniu z oryginalnym projektem CERBE, długość okrętu wzrosła o 2,05 m.
Udział przemysłu tureckiego w projekcie ocenia się na około 80%. Spółka Aselsan dostarcza system śledzenia, analizy, klasyfikacji i identyfikacji wrogich radarów ARES-2N, radar ALPER do wykrywania celów nawodnych, zintegrowany system łączności pokładowej, system łączności satelitarnej w paśmie X i system termicznej obserwacji peryskopu. Spółka Milsoft dostarcza z kolei system wymiany danych Link-11/22, a Atlas Elektronik system zarządzania walką ISUS-90/72, system zarządzania pracą sonaru SEDA i system kierowania ogniem torped TorAKS. Spółka KOÇ Savunma dostarcza system przeciwtorpedowy Ultra Electronics Sea Crypsis.
Ponadto, spółka AYESAŞ dostarcza konsole do systemu zarządzania walką, Tübitak-Mam – systemy podtrzymywania życia i kontroli baterii układu napędowego oraz hydrofony, Roketsan – ciężkie torpedy Akya, a STM zajmuje się integracją łącznie około 18 tys. podsystemów, organizacją łańcucha dostaw wsparcia technicznego i samymi bateriami.
Wcześniej zakładano, że okręty miały otrzymać ciężkie torpedy: amerykańskie Mk 48 Mod 6AT i niemieckie DM2A4 oraz amerykańskie pociski przeciwokrętowe UGM-84 Harpoon Block I/II. Jednak teraz potwierdzono wyposażenie w rodzime systemy: planowane nowe pociski manewrujące Gezgin (nazywane tureckimi Tomahawkami), wprowadzone do służby w 2022 pociski przeciwokrętowe ATMACA Block I/II (w opracowaniu jest wariant Sub-ATMACA) oraz torpedy Anya.