Okiem Bartka
Drobny problem pojawia się po powrocie ze strzelnicy, bo o ile takie najbardziej podstawowe rozkładanie karabinka – do transportu, żeby mniej miejsca zajmował – jest banalnie proste, o tyle demontaż wszystkich części do gruntownego wyczyszczenia już jest nieco bardziej upierdliwy. Wszak jest to broń wzorowana na konstrukcji niemal stupięćdziesięcioletniej! A .22LR ma – zwłaszcza ta tania – tendencję do robienia potwornego syfu i gnoju wewnątrz mechanizmów. Z tego powodu, za dość nieciekawe uważam samopowtarzalne karabinki w tym kalibrze: taki karabinek właściwie wymusza wypluwanie gigantycznej ilości amunicji… i po 200-300 strzałach zapycha się nagarem, tłuszczem i niedopalonymi resztkami prochu.
Lewar – wolniej strzela (choć da się go nauczyć tak, że niejednego semiauto zawstydza), napędzany jest siłą mięśni, a nie marnym odrzutem 22-ki – więc postrzela dłużej. Konstrukcyjnie jest niestety o wiele bardziej skomplikowany niż taki Ruger 10/22, więc czyszczenie go na strzelnicy odpada.
Podawanie amunicji za pomocą windy z magazynka do komory, sam magazynek zbudowany na zasadzie „rura w rurze”, dość skomplikowany mechanizm przeładowywania broni – to wszystko sprawia, że naprawdę ma się co pobrudzić. Niemniej – czysty lewar to czysta przyjemność.
Działanie / załadowanie broni
Savage Revel DLX wyposażony jest w magazynek rurowy, który ładowany jest odprzodowo lub prawie odprzodowo.
Zacznijmy od magazynka rurowego ładowanego odprzodowo. Odprzodowo?! – zakrzykną leśne dziadki – ależ to wymaga manewrowania dłońmi przed wylotem lufy! To zgroza! To niebezpieczne!
Tak, odprzodowo. Doładowanie stałego magazynka rurowego w konstrukcjach zasilanych .22LR wymaga – de facto – rozłożenia samego magazynka na części składowe. Żeby uzupełnić amunicję, należy zdemontować wewnętrzną miedzianą rurkę (tę, w której faktycznie mieści się amunicja) wraz ze sprężyną i dosyłaczem, a następnie zasypać (dosłownie) zewnętrzną rurkę amunicją przez widniejący w niej boczny otwór. Ostatnim krokiem jest ponowne wepchnięcie wewnętrznej tulejki w zewnętrzną. Te czynności najwygodniej wykonać z bronią ustawioną pionowo, bądź prawie pionowo, niemalże zaglądając w otwór lufy i manewrując dłońmi przed nią. Nieco przerysowuję – przepraszam, tak lubię.
Taka czynność wywołuje stan przedzawałowy u dziadków. Tych samych, którzy bez większego zastanowienia poruszają się samochodami po publicznych drogach, na których spora część kierowców jest pijana, a reszta pisze sms-y, przegląda media społecznościowe na komóreczce albo robi makijaż… Wszystkich wystraszonych spieszę poinformować, że karabinek dźwigniowy i strzelba pompka (ups!) to najbezpieczniejsze konstrukcje strzeleckie – poza łamanymi jednostrzałówkami – jakie stworzono. Obie mają tę podstawową cechę, że stan bezpieczeństwa absolutnego – czyli otwarty zamek, widać z daleka i nie da się go pomylić z żadnym innym przymiotem. Co więcej – karabinek lewarowy, w przeciwieństwie do wielu strzelb, można z powodzeniem ładować w takim stanie.
Po wystrzeleniu całej załadowanej amunicji otwieramy dźwignię (wypychamy ją do przodu po łuku), sprawdzamy wzrokiem lub też palcem – jeśli się zmieści, mój jest za duży – stan komory nabojowej i po tej inspekcji przystępujemy do odprzodowego ładowania magazynka. Konia z rzędem, pół królewny (dolne!) i rękę koniuszego za żonę temu, komu uda się w takim stanie spowodować przypadkowy lub celowy strzał.
Mimo tak gigantycznego marginesu bezpieczeństwa, na wielu oficjalnych zawodach patrzą na lewary w .22LR bardzo krzywo. O ile w ogóle zostaną dopuszczone do zawodów.
Z modelami w centralnym zapłonie takich problemów zwykle nie ma, gdyż ładowane są przez okno umieszczone na komorze zamkowej. Dlaczego boczniaki ładowane są inaczej? Odpowiedź jest prozaiczna: amunicja .22 LR jest dość delikatna, ubijanie nabojów w rurze kolejnymi sztukami skończyłoby się odkształceniami pocisków i łusek, a więc prawdopodobnie licznymi zacięciami. Wywoływanie zacięć przy ładowaniu w teoretycznie prawie bezawaryjnej broni wymiotłoby ją z rynku.
Dźwignia w praktyce
Okiem Ani
