We wtorek, 5 listopada 2024, Rządowe Centrum Legislacji opublikowało projekt ustawy o zapewnieniu finansowania działań zmierzających do zwiększenia zdolności produkcji amunicji, autorstwa Ministerstwa Aktywów Państwowych, który został skierowany do Stałego Komitetu Rady Ministrów, 31 października br.
Zdjęcie: Polska Grupa Zbrojeniowa
Zgodnie z projektem, Ministerstwo Aktywów Państwowych przewiduje przekazanie środków finansowych w wysokości ok. 3 mld zł do Funduszu Inwestycji Kapitałowych w celu dokapitalizowania spółek odpowiedzialnych za produkcję amunicji. Środki mają pochodzić z budżetu Ministerstwa Obrony Narodowej (2 mld zł) i skarbowych papierów wartościowych Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych (1 mld zł).
W uzasadnieniu do projektu wskazano na trwającą pełnoskalową wojnę rosyjsko-ukraińską.
Trwający konflikt zbrojny na terytorium Ukrainy, sposób prowadzenia działań operacyjnych oraz ilości sprzętu niezbędnego do prowadzenia skutecznych działań obronnych wskazał, iż posiadane możliwości polskiego przemysłu obronnego mogą nie być wystarczające w sytuacji narastania tego konfliktu, który może przenieść się na terytorium Polski lub kolejnych państw bezpośrednio graniczących z Polską. Możliwości te mogą nie być wystarczające nawet biorąc pod uwagę połączone wysiłki kilku państw jednocześnie. Działania operacyjne prowadzone w ramach wojny obronnej na terytorium Ukrainy pokazują, iż wolumeny środków bojowych, w tym amunicji, jakie są zużywane w cyklu dziennym są na tyle duże, że pojedyncze państwo w dotychczasowym – standardowym cyklu produkcyjnym nie jest w stanie sprostać potrzebom zapewniającym dostawę niezbędnej ilości w celu prowadzenia samodzielnej obrony terytorium.
Z danych udostępnionych przez stronę ukraińską oraz bazach dostępnych w ramach OSINT wynika, że w szczytowym momencie konfliktu, agresor – siły zbrojne Federacji Rosyjskiej wystrzeliwały nawet do 60 000 pocisków artyleryjskich dziennie. W tym samym czasie Ukraińcy byli w stanie odpowiadać ogniem 10 000 pocisków artyleryjskich dziennie. Tak duża dysproporcja powoduje, że siłom atakującym łatwiej jest realizować założenia taktyczne i w efekcie odnosić sukces na poziomie strategicznym. Podczas, gdy to strona broniąca się winna dążyć do uzyskania przewagi ogniowej, chcąc odpierać ataki agresora oraz móc razić jego zaplecze logistyczne i punkty dowodzenia. Konflikt na Ukrainie wyraźnie pokazuje, że to artyleria dalekiego zasięgu jest podstawowym środkiem do niszczenia siły żywej przeciwnika, i w połączeniu z rozpoznawaniem i kierowaniem ogniem z wykorzystaniem dronów, walnie przyczynia się do uzyskiwania postępów na froncie.
Nie mniej ważnym aspektem jest także to, że wystarczająca ilość środków ogniowych przy okazji realizowania działań o charakterze kontrofensywy, z jednej strony znacząco ułatwia ich pomyślną realizację, z drugiej zaś gwarantuje większe szanse na poniesienie mniejszych strat ludzkich po stronie nacierającego, co w kontekście ewentualnej przewagi w sile żywej przeciwnika ma kolosalne znaczenie. Do podobnych wniosków doszli także nasi sojusznicy i partnerzy w ramach Sojuszu Północnoatlantyckiego, którzy podejmują działania zmierzające do zwiększenia swojego potencjału w obszarze artylerii lufowej i rakietowej dalekiego zasięgu oraz konsekwentnie w obszarze produkcji amunicji do tychże systemów.
Biorąc to pod uwagę w celu zapewnienia bezpieczeństwa Państwa, zachowania jego integralności terytorialnej a także potencjalną koniecznością wsparcia zagrożonych państw sojuszniczych, konieczne jest podjęcie działań związanych z zabezpieczeniem potrzeb Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej we wszystkich obszarach niezbędnych dla ich sprawnego funkcjonowania.
Jedną z najpilniejszych potrzeb jest rozbudowa i dywersyfikacja bazy produkcyjnej amunicji wielkokalibrowej oraz uzupełnienie jej rezerw, mając na celu w szczególności rozbudowę potencjału Sił Zbrojnych RP.
W związku z powyższymi potrzebami, przedkładany projekt ustawy umożliwia stworzenie mechanizmu sfinansowania polskiego przemysłu zbrojeniowego w celu utworzenia odpowiedniego potencjału produkcyjnego w strategicznym obszarze amunicyjnym.
Ochrona podstawowych interesów bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie produkcji amunicji nie może być realizowana bez odpowiednich nakładów na utworzenie odpowiedniego potencjału. Brak możliwości produkcyjnych niezbędnych do zaspokojenia potrzeb Sił Zbrojnych może doprowadzić do konieczności pozyskiwania wsparcia wyłącznie od pozakrajowych podmiotów zbrojeniowych, co w sytuacji ewentualnego konfliktu może się okazać rozwiązaniem problematycznym. Z tego powodu konieczne jest znalezienie właściwych i elastycznych rozwiązań umożliwiających zapewnienie finansowania polskiego przemysłu zbrojeniowego. W chwili obecnej polskie spółki sektora obronnego są w stanie wyprodukować zbyt małą ilość amunicji w stosunku do potencjalnych potrzeb. Ponadto nie posiadają one kompetencji i technologii umożliwiających kompleksową produkcję tylko w oparciu o własne możliwości produkcyjne.
Treść projektu ustawy:
