W poniedziałek, 27 kwietnia 2026, Główny Zarząd Wywiadu Ministerstwa Obrony Ukrainy (HUR MO) w serwisie informacyjnym War & Sanctions opublikował model 3D oraz szczegóły, wraz z listą dostawców komponentów, na temat nowego rosyjskiego pocisku manewrującego S-71K Kowjor.
Zdjęcie: rosyjski Internet
Jest to pocisk przeznaczony dla samolotów wielozadaniowych Su-57 (w kodzie NATO: Felon), o którym HUR MO publikował informacje 20 kwietnia br. w kontekście dostawców komponentów i kooperantów programu rozwoju.
Zgodnie z analizami, zatwierdzony do produkcji seryjnej w Kompanii Suchoja w sierpniu 2024 przez Ministerstwo Obrony Federacji Rosyjskiej pocisk, ma charakteryzować się zasięgiem do 300 km, przenosząc 250-kilogramową głowicę bojową, de facto bombę lotniczą odłamkową-burzącą OFAB-250-270. Co ważne, do jej produkcji mają być wykorzystywane komponenty zagraniczne: amerykańskie, chińskie, szwajcarskie, japońskie, niemieckie, tajwańskie i irlandzkie, pozyskiwane z ominięciem sankcji jako komponenty dual-use.
Trzy prototypy systemu przechodziły testy od listopada 2024 w ośrodku badawczym w Achtubińsku w obwodzie astrachańskim, a pod koniec ubiegłego roku został użyty w działaniach bojowych przeciwko Ukrainie, stąd specjaliści HUR MO mieli dostęp do szczątków, w celu przeprowadzenia analiz. Zgodnie z nimi, korpus pocisku wykonany jest z wielowarstwowego materiału kompozytowego na bazie włókna szklanego z dodatkowym wzmocnieniem, natomiast wewnętrzne elementy konstrukcyjne wykonane są ze stopów aluminium. Architektura pocisku charakteryzuje się zredukowanym przekrojem radarowym. Pokładowy system sterowania obejmuje sterownik lotu, inercyjny system nawigacji oparty na podstawowych czujnikach oraz system zasilania.
Napęd stanowi silnika turboodrzutowy R500 produkowany przez Reynolds LLC, która wbrew anglosaskiej nazwie jest spółką wchodzącą w skład struktury Zjednoczonej Korporacji Lotniczej OAK (część państwowego holdingu Rostiech). Jest zasilany z głównego zbiornika paliwa i dwóch pobocznych.
HUR MO uważa, że pocisk wejdzie na uzbrojenie bojowych bezzałogowych statków powietrznych S-70 Ochotnik-B, choć od ujawnienia pocisku nie poczyniono postępów w zakresie integracji uzbrojenia, poza samą koncepcją.
Zgodnie z wcześniejszymi analizami, konstrukcja S-71K Kowjor zaciera granicę między dronem a pociskiem manewrującym — charakterystyczne skośne skrzydła o dużej rozpiętości, dwupłetwowe, całkowicie ruchome powierzchnie sterowe ogona o ujemnym skosie, zaawansowanymi czujniki optyczne i nawigacyjne oraz systemy pokładowe: automatyczne rozpoznawanie celów i procesy decyzyjne oparte na sztucznej inteligencji.
Warto dodać, że opracowano też wariant zdalnie sterowanego, autonomicznego systemu bezzałogowego oznaczony jako S-71M Monochrom. Pierwsze loty na uwięzi z Su-57 rozpoczęto w kwietniu 2024. O ile S-71K Kowjor jest przenoszony na podskrzydłowych węzłach uzbrojenia, to S-71M Monochrom może być również w wewnętrznej komorze uzbrojenia. Warto dodać, że oba warianty były rozwijane pod enigmatycznym projektem Bezzałogowego Modułu Transportowego.
Jest to kolejny system uzbrojenia lotniczego rozwijany w ostatnich latach, używany w działaniach przeciwko Ukrainie, o których informacje zbiera HUR MO. Należy tu wymienić pociski manewrujące Izdielije 30 (Produkt 30) i S8000 Banderol czy bezzałogowiec bojowy Gierań-5.
❗War&Sanctions: DIU has published an interactive 3D model, along with information on the components and electronic parts of the enemy's new S-71K "kovyor" air-launched cruise missile.
🔗 https://t.co/LE3mnNcUu0 pic.twitter.com/NbEktBy9eX
— Defence Intelligence of Ukraine (@DI_Ukraine) April 27, 2026