Rosjanie używają w boju nowego pocisku manewrującego Izdielije 30

W poniedziałek, 2 marca 2026, Główny Zarząd Wywiadu Ministerstwa Obrony Ukrainy (HUR MO) poinformował, że zgodnie z analizą specjalistów, odnaleziony niedawno wrak pocisku użytego w zmasowanym ataku dorobowo-rakietowym jest nowym systemem samosterującym, przenoszonym przez samoloty i nosi oznaczenie Izdielije 30 (Produkt 30).

Grafika i zdjęcia: HUR MO

Szczegółowa analiza projektu, elementów składowych i bazy komponentów elektronicznych została opublikowana w sekcji w najbliższej przyszłości Zasoby uderzeniowe w serwisie informacyjnym War & Sanctions. Wcześniej pojawiły się tam analizy innych nowych systemów uzbrojenia jak m.in. bezzałogowiec bojowy Gierań-5 czy pocisk manewrujący S8000 Banderol.

Jak wynika z analizy szczątków, pocisk zawiera komponenty podmiotów rosyjskich i zagranicznych, a na podstawie oznaczeń i cech konstrukcyjnych jego głównym producentem i integratorem zidentyfikowano biuro konstrukcyjne OKB Zwiezda, wchodzące w skład spółki OAO Takticzeskoje Rakietnoje Woorużenije (KTRW) z siedzibą w mieście Korolow k. Moskwy (Iskander-1000 nowym zagrożeniem ze strony Rosji?).

Pocisk ma rozpiętość skrzydeł 3 m, przenosi ciężką głowicę bojową o masie 800 kg, a zasięg operacyjny ma wynosić co najmniej 1500 km. Pierwsze bojowe użycie przeciwko celowi na terytorium Ukrainy odnotowano pod koniec ubiegłego roku.

Fotografie odnalezionych szczątków:

Jak zidentyfikowano producenta? Na podstawie analiz stwierdzono, że niektóre rozwiązania techniczne są zunifikowane z innymi produktami tego biura konstrukcyjnego i całej korporacji KTRW. W szczególności, pocisk zawiera pneumatyczny zawór piroelektryczny, który jest identyczny z elementami zastosowanymi w pocisku przeciwokrętowym Ch-35U Uran, a układ konstrukcyjny ukazuje kompatybilność z wyrzutnią systemu AKU-5M stosowaną do wystrzeliwania pocisków manewrujących Raduga Ch-101, Ch-55 i Ch-555 przez bombowce strategiczne.

Z kolei system nawigacji satelitarnej, być może po raz pierwszy zastosowany w rosyjskich pociskach manewrujących, jest połączeniem produktów dwóch różnych rosyjskich spółek — odpornego na zakłócenia odbiornika sygnału satelitarnego z cyfrową anteną Kometa-M12 wyprodukowanego przez Wszechrosyjski Naukowo-Badawczy Instytut Inżynierii Przekaźnikowej (WNIIR) Progriess z siedzibą w Czeboksarach w Republice Czuwaskiej oraz jednostki odbiorczo-obliczeniowej wyprodukowanej przez Biuro Konstrukcyjne Systemów Nawigacyjnych (KB) Navis z Moskwy, opracowanej na bazie odbiornika Navis NR9.

Integrację tych podzespołów przeprowadza się przy użyciu interfejsu wyprodukowanego przez Arzamasskie Naukowo-Produkcyjne Przedsiębiorstwo Temp-Awia z Arzamasu w obwodzie niżnonowogrodzkim, znane z produkcji zespołów kontrolnych lotu do kierowanych bomb lotniczych

Kolejny komponent – samodzielna jednostka sterująca głowicą BUBS-30 została zbudowana na bazie rosyjskich podzespołów. Jej kluczowym elementem jest 32-bitowy mikrokontroler ARM 1986VE1AT, wyprodukowany przez spółkę AO PKK Milandr z siedzibą w Zielienogradzie, w obwodzie moskiewskim.

Jak wspomniano, Ukraińcy znaleźli również komponenty produkcji zagranicznej, co nie jest pierwszym takim odkryciem w odniesieniu do rosyjskich systemów uzbrojenia:

• rejestrator ośmiobitowy 23121554IR22T od OAO Integral (Białoruś);
• nadajnik-odbiornik RS-485/RS-422 (MAX3491ESD 2146+) od Maxim Integrated Products (część Analog Devices; USA);
• układ pamięci ISSI IS62WV102416BLL-25TLIDW0215Y1 2309 od Integrated Silicon Solution Inc. (USA);
• układ pamięci 07 ALO16J70BF101 235BB441L THA 72188T od Spansion (USA);
• mnożnik zegara 3N502PQSU od ON Semiconductor Corporation (USA):
• sterownik/odbiornik liniowy RS-232 ADM 3202A #220 od Analog Devices (USA);
• 32-bitowy licznik binarny DS1374C-33 2313A3 3CHW8A1 od Dallas Semiconductor (część Maxim Integrated i Analog Devices; USA);
• przetwornica DC TSR 1-2433SM od Traco Power (Szwajcaria);
• przetwornik cyfrowo-analogowy TxDAC AD9753 #2424 od Analog Devices (USA);
• przetwornik analogowo-cyfrowy AD9253 BCPZ 105 nr 2505 6826438 PHIL od Analog Devices (USA);
• moduł GNSS M10050-KB A0103A 09107824 2337A3 od U-blox (Szwajcaria);
• przetwornica DC LTM MODULE od Linear Technology Corporation (część Analog Devices; USA);
• tranzystor MON Vs 011N10MC 972K18 od Vergiga Semiconductor (Chiny);
• regulator napięcia KF50 GK21Q204 od STMicroelectronics (Szwajcaria);
• bufor czterokanałowy ABT125 1E58601 TnD22 36A od Nexperia (Królestwo Niderlandów);
• sterownik/odbiornik liniowy RS-232 ADM3251E ARWZ nr 2123 5357279.1 od Analog Devices (USA).

Pozostałe komponenty rosyjskie, ale nie wymienione wcześniej:

• filtr 220N Z250B10AB 4R9 od Instytutu naukowo-badawczego NII Kulon;
• kondensator K50-93IV od spółki ELEKOND;
• tranzystor 2T881A od spółki Kremnij EL;
• nadajnik-odbiornik 2322 5559 IN13U2 465 od biura konstrukcyjnego NPO Fizyka;
• wtyczka elektryczna SNTs132B od Uralskiego Zakładu Elektrycznych Łączników Isiet;
• przepustnica D13-14V 2207 od Zjednoczenia Produkcyjnego Strieła.