W środę, 18 lutego 2026, dowództwo techniczne NAVSEA (Naval Sea Systems Command) amerykańskiej Marynarki Wojennej (US Navy) opublikowało zapytanie ofertowe (Request for Proposal) w sprawie wyboru wykonawców (Vessel Construction Manager) w programie średnich okrętów desantowych typu LSM (Landing Ship Medium) dla Korpusu Piechoty Morskiej (US Marine Corps, USMC), które otrzymają nazwę McClung.
Grafiki: NAVSEA
Zgodnie z tym, w połowie 2026 przewiduje się przyznanie umów wykonawczych spółkom stoczniowym Bollinger Shipyards w Missisipi i Fincantieri Marinette Marine w Wisconsin. Wcześniej, we wrześniu 2025 stocznia Bollinger Shipyards otrzymała kontrakt na wsparcie długoterminowych zamówień w programie i kierowanie działaniami w zakresie projektowania inżynierii okrętów, a Fincantieri Marinette Marine zrealizuje prace przy budowie czterech jednostek z ośmiu zatwierdzonych (przy czym docelowe zapotrzebowanie szacowane jest na 35 okrętów).
Warto zauważyć, że wybór Fincantieri Marinette Marine nie jest przypadkowy. Gdy 25 listopada 2025 ogłaszano anulowanie programu Future Guided Missile Frigate, znanego pod akronimem FFG(X), czyli kontynuacji budowy fregat rakietowych typu Constellation, US Navy obiecała wesprzeć lokalne miejsca pracy w stoczni pozbawionej kontraktu. Nowy program, FF(X), ma bazować na kutrach oceanicznych typu Legend (National Security Cutter) i wraz z LSM wspierać utrzymanie produkcji m.in. w Wisconsin.
Przypomnijmy, że 5 grudnia 2025 sekretarz amerykańskiej US Navy John C. Phelan ogłosił, że dostawcą technologii w programie LSM została niderlandzka spółka Damen Naval oferująca projekt LST-100. Co ciekawe, Bollinger Lockport Shipbuilding oferowała projekt ILSV (Israeli Logistics Support Vessel), który jak nazwa wskazuje trafił do Izraela (dwa okręty).
Jednak zanim średnie okręty desantowe LSM wejdą do służby, australijska spółka Birdon zbuduje dwa prototypy średnich barek desantowych ASC-M (Ancillary Surface Craft-Medium). Zgodnie z planami, budowa prototypu LSM ma rozpocząć się w 2026, aby dostawa mogła nastąpić w 2029.
Wcześniej projekt LST-100 został wybrany przez Nigerię – pojedynczy okręt NNS Kada (LST 1314) – oraz Australię w programie budowy 8 okrętów o kryptonimie Landing Craft Heavy.
LST-100 jest to okręt klasy ro-ro, który charakteryzuje się długością kadłuba 100,08 m, szerokością 16 m, wypornością około 4000 t, prędkością maksymalną do 14-16 w., zasięgiem do 3400-4000 mil morskich (przy prędkości 15 w.), autonomicznością do 15 dni i ładownością do 1400 t. Napęd stanowią dwa silniki wysokoprężne Caterpillar 3516C o mocy 2244-3400 KM każdy (1650-2500 kW) i cztery generatory prądotwórcze Caterpillar C18 o mocy 816 KM (600 kW) każdy.
Załoga składa się z 32 oficerów i marynarzy (z możliwością zaokrętowania dodatkowych 16 osób i 234 żołnierzy). Na wypadek sytuacji krytycznej, okręt będzie mógł przez krótki czas pomieścić nawet 450 osób. Okręt jest zdolny do transportu dwóch łodzi desantowych klasy LCVP (Landing Craft Vehicle Personnel).
Okręt wyposażono w rampę dziobową o nośności do 70 t, wewnętrzną o nośności 30 t i rufową o nośności 70 t. Z pokładu rufowego może operować śmigłowiec lub bezzałogowy statek latający. Jednostka wyposażona w 25-tonowy żuraw (w sekcji dziobowej) będzie mogła zabierać na pokład bezzałogowy pojazd podwodny lub nawodny. Uzbrojeniem jest system obrony bezpośredniej, którego typ wskazuje klient.
Business as usual is over. We’re streamlining oversight, leveraging commercial best practices, and using proven designs to deliver capability faster.
The VCM model drives accountability and performance. We’re delivering the ships our @USNavy and @USMC need to remain the most…
— Secretary of the Navy John C. Phelan (@SECNAV) February 18, 2026