W czwartek, 16 kwietnia 2026, Dowództwo Zamówień US Army (Army Contracting Command, ACC) z Redstone Arsenal w Alabamie, w imieniu Departamentu Obrony USA, podpisało umowę o wartości 904 600 000 USD (3,231 mld zł) ze spółką Raytheon Missiles and Defense (część korporacji RTX) na kontunuację produkcji seryjnej radiolokatorów średniego zasięgu LTAMDS (Lower Tier Air and Missile Defense Sensor).
Zdjęcie: Jakub Link-Lenczowski, MILMAG
Na mocy umowy, wykonawca dostarczy pięć zestawów radarów LTAMDS oraz sześć zestawów części zamiennych, w tym nowego sprzętu produkcyjnego, oprogramowania i usług związanych z produkcją i dokumentacją dla US Army. Aneks ten zwiększa łączną wartość programu do 5 357 669 576 USD (19,137 mld zł).
Prace będą wykonywane w zakładach Raytheon w Andover w stanie Massachusetts, a ich przewidywany termin zakończenia to 29 sierpnia 2031. W momencie przyznania kontraktu uruchomiono środki z programu zamówień na uzbrojenie US Army w ramach budżetu obronnego NDAA w roku fiskalnym 2026 w wysokości 725 878 580 USD (2,593 mld zł).
Jest to czwarta umowa w ramach produkcji małoseryjnej (LRIP, Low-Rate Initial Production). Pierwsza umowa została zawarta 31 lipca 2024 i miała wartość 2 089 200 000 USD (znalazły się w niej środki na 12 radarów dla Polski w ramach II fazy programu Wisła), druga została zawarta 28 sierpnia 2025 i miała wartość 1 700 000 000 USD, natomiast trzecia została zawarta 29 stycznia 2026 i miała wartość 1 025 100 000 USD.
Poza USA (co najmniej 60 radarów, ale prawdopodobnie o 15 więcej) i Polską, zgodę na zakup ośmiu radarów w pakiecie za maksymalnie 8 mld USD otrzymał ostatnio Kuwejt. Dostawy jeszcze nie rozpoczęły się, a US Army nadal testuje prototypy.
LTAMDS to trójścianowy nieruchomy radar zapewniający pokrycie w zakresie 360 stopni i wykorzystujący anteny z aktywnym skanowaniem elektronicznym AESA (Active Electronically Scanned Array) w technologii azotku galu (GaN). Dzięki tym cechom umożliwia znacznie skuteczniejszą ochronę przed całą gamą zagrożeń – od samolotów załogowych i bezzałogowych do pocisków manewrujących, balistycznych i hipersonicznych. Jest następcą sektorowych radarów kierowania ogniem AN/MPQ-65 w bateriach wspomnianego systemu Patriot. W porównaniu z radarem AN/MPQ-65, antena nowego urządzenia jest o 2130 mm dłuższa i 280 mm węższa. Nie wymaga stabilizatorów bocznych, dzięki czemu zajmuje mniej miejsca w ładowni samolotu C-17A Globemaster III.