W sobotę, 21 marca 2026, amerykański dziennik The Wall Street Journal, powołując się na kilka źródeł w administracji Donalda Trumpa, poinformował, że Iran miał przeprowadzić nieudany atak rakietowy za pomocą dwóch pocisków balistycznych pośredniego zasięgu (Intermediate-Range Ballistic Missile, IRBM) na brytyjską wyspę Diego Garcia na Oceanie Indyjskim, gdzie znajduje się amerykańska baza lotnicza i morska. Atak został potwierdzony także przez CNN.
Zdjęcie: Senior Airman Rebeca M. Luquin, USAF
Atak był kompletnie nieudany. Według dwóch źródeł, jeden z pocisków miał mieć awarię podczas lotu, a do drugiego miał zostać zestrzelony przez rakietowy pocisk przechwytujący Standard Missile SM-3, wystrzelony z amerykańskiego niszczyciela rakietowego znajdującego się na Morzu Arabskim, z lotniskowcowej grupy bojowej z USS Abraham Lincoln (CVN-72) na czele. Nie potwierdzono jednak, czy miało miejsce udane przechwycenie, niemniej irański pocisk nie doleciał do celu.
Na Diego Garcia znajdują się Stała Wspólna Baza Operacyjna sił Brytyjskiego Terytorium Oceanu Indyjskiego (BFBIOT) oraz baza wsparcia US Navy (Naval Support Facility) Diego Garcia wraz z bazą lotniczą użytkowaną przez amerykańskie Siły Powietrzne (US Air Force, USAF), zwłaszcza do rozmieszczania bombowców strategicznych (Co najmniej 7 bombowców strategicznych B-2A Spirit przeciwko Huti).
Był to jak dotąd najdłuższy irański atak na cele amerykańskie w regionie. Odległość z Iranu do Diego Garcia wynosi około 3800-4000 km, w zależności od punktu startu. Iran użył prawdopodobnie pocisków balistycznych Chorramszahr-4. Byłby to drugi atak z ich użyciem, po tym jak 6 marca uderzono na Tel Awiw.
Zdjęcie: agencja prasowa Fars
Jest to system rakietowy o największym dotychczas zasięgu w irańskim arsenale: zasięg deklarowany to 2000 km i są zdolne do przenoszenia głowicy bojowej o masie 1,8 t, a Teheran groził jego użyciem podczas zeszłorocznej czerwcowej 12-dniowej wojny z Izraelem, do czego jednak ostatecznie nie doszło. Oznaczałoby to, że Teheran celowo zaniżył parametry taktyczno-techniczne swojego uzbrojenia, co oczywiście nie jest zaskakujące (we wrześniu ub. r. Iran przetestował domniemany pocisk międzykontynentalny Chorramszahr-5 o deklarowanym zasięgu 12 000 km z 2-tonową głowicą, ale nie jest jeszcze operacyjny).
Według Jane’s Defence Weekly oraz Center for Strategic and International Studies Chorramszahr-4 jest rozwinięciem wcześniejszych wersji tej serii, ujawnionej w 2017, pochodnych północnokoreańskiego Hwasong-10/BM-25 Musudan (zwany także Taepodong X, Nodong/Rodong-B i Mirim), który z kolei wywodzi się z radzieckiego, morskiego pocisku R-27 Zyb (w kodzie DIA/NATO SS-N-6 Serb Mod. 1, indeks GRAU 4K10).
Ulepszony Chorramszahr-4 zaprezentowano 25 maja 2023. Pocisk ma 13 m długości, 1,5 m średnicy i masę startową 19,5 t. Napędzany jest silnikiem rakietowym zasilanym hipergolicznym paliwem ciekłym. Startuje z mobilnej wyrzutni na podwoziu samochodowym. Posiada płatowiec wykonany z mocniejszego materiału kompozytowego oraz system nawigacji do korekcji lotu w połowie fazy poza atmosferą, a w terminalnej fazie ma osiągać prędkość maksymalną Ma16.
CNN has confirmed reports that Iran fired two intermediate-range ballistic missiles, likely Khorramshahr-4s, at Naval Support Facility Diego Garcia in the Indian Ocean on Friday, over 2,300 miles from Iran, with neither missile impacting the joint American-British military base,… pic.twitter.com/C56e5VRxvL
— OSINTdefender (@sentdefender) March 21, 2026
The Khorramshahr-4 is likely the intermediate-range ballistic missile that Iran used in the attempted attack on Diego Garcia, which analysts had previously assessed may have a range of +4,000km, though it had only been proven at between 2,000-3,000km. Such an attack would suggest… https://t.co/bLj7XzvKlz pic.twitter.com/fGMPtDs2Ih
— OSINTdefender (@sentdefender) March 21, 2026