Dla budowanego w gdyńskiej stoczni PGZ Stocznia Wojenna, okrętu o numerze budowy 106/2 wybrano nazwę Burza. Oficjalnie otrzyma on ją dopiero podczas chrztu, który będzie poprzedzał wodowanie, w pierwotnym harmonogramie przewidziane na trzeci kwartał 2027 roku. Podobnie jak w przypadku pierwszego okrętu serii – 106/1 (przyszłego Wichra) rolę stępki pełniła w pełni skompletowana sekcja denna D4 o masie 127 ton.
Podobnie jak w przypadku pierwszego okrętu serii – 106/1 (przyszłego Wichra) rolę stępki pełniła w pełni skompletowana sekcja denna D4 o masie 127 ton
Przy okazji położenia stępki pod Burzę był okazja zapoznania się ze stanem prac na prototypowej jednostce projektu 106. Znajdujący się w nowo zbudowanej na potrzeby programu Miecznik hali montażowej, kadłub okrętu 106/1, czyli przyszłego Wichra, jest już w dużym stopniu skompletowany. Jego wodowanie jest zaplanowane na sierpień 2026 roku. Co prawda stoczniowy zegar odliczający czas do wodowania pokazuje precyzyjny termin – 12 sierpnia 2026 roku o godzinie 12.00, jednak to należy uznać za termin technicznej gotowości do wodowania. Oficjalnie podawane jest obecnie okno od 10 do 20 sierpnia. Dokładna data będzie bez wątpienia zależała od najbardziej dogodnego dla wszystkich terminu uroczystości chrztu, zaś data samego wodowania, które odbędzie się na wodach Zatoki Gdańskiej przy użyciu zanurzalnego statku, będzie także uzależniona od warunków atmosferycznych. ( Początek budowy Burzy, drugiej fregaty typu Miecznik )
Na sekcji namalowano literę B, taką, jaką nosił przedwojenny kontrtorpedowiec ORP Burza
Jak dowiedział się Milmag, dwa dni temu – 16 grudnia – podpisano kolejny, siódmy już aneks w programie Miecznik. W jego ramach dokonano także pewnych zakupów brakującego jeszcze uzbrojenia na drugą i trzecią jednostkę, choć szczegóły nie zostały na razie podane do publicznej wiadomości.
Dokument potwierdzający położenie stępki podpisany przez przedstawicieli PGZ Stoczni Wojennej, towarzystwa klasyfikacyjnego Lloyd’s Register oraz Agencji Uzbrojenia
Przypomnijmy, że do momentu podpisania najnowszego aneksu nie zakupiono jeszcze szeregu elementów uzbrojenia i wyposażenia dla dwóch jednostek seryjnych. Znajdują się wśród nich choćby armaty kalibru 35 mm AM-35K oraz głowice optoelektroniczne ZGS-35K wchodzące w skład systemu OSU-35K, które dostarczy PIT-Radwar, jak też wielkokalibrowe karabiny maszynowe zarówno kierowane ręcznie, jak i zdalnie. Należy także dokupić radary kierowania ogniem Thales STIR 1.2EO Mk 2, sonary holowane Thales CAPTAS-2, sonary do wykrywania nurków Wavefront Sentinel IDS czy też zintegrowane system walki radioelektronicznej Rohde & Schwartz Kora. ( Współpraca Rohde & Schwarz z ELT Group w programach Miecznik i F124)
Okolicznościowy medal przygotowany do przyspawania wraz z pamiątkową tabliczką do sekcji D4
Do przyszłych planów, dotyczących już jednak całej trójki polskich fregat, należy zapowiadane wprowadzenie do nomenklatury ich uzbrojenia, rakietowych pocisków przeciwlotniczych CAMM-ER o zasięgu ponad 45 km oraz zupełnie nowych CAMM-MR, które mają dysponować zasięgiem przekraczającym 100 km. Ten pierwszy zamiar łączy się z koniecznością przeprowadzenia prac związanych z integracją pocisków z wyrzutnią Mk 41 Strike, która w chwili obecnej dysponuje jedynie możliwością wystrzeliwania podstawowej wersji pocisków CAMM o zasięgu ok. 25 km.
Proces przyspawania tabliczki wraz z medalem
Drugie, znacznie bardziej czasochłonne zamierzenie, to opracowanie zupełnie nowego pocisku CAMM-MR. W chwili obecnej prace nad nim są na wczesnym etapie uzgodnień co do jego ostatecznego kształtu, a opracowanie nowej konstrukcji tego typu to proces wieloletni. Nie należy więc spodziewać się, aby taki pocisk pojawił się przed wejściem do służby naszych fregat. Tak więc jego ewentualne wprowadzenie do uzbrojenia Mieczników to odległa perspektywa. ( MSPO 2024: Postępy programu Miecznik )
Przy okazji położenia stępki pod Burzę można byo zapoznanać się ze stanem prac na prototypowej jednostce projektu 106, czyli przyszłym Wichrze
Fregaty projektu 106 Miecznik to wielozadaniowe jednostki o długości całkowitej 138,7 m, szerokości maksymalnej 19,75 m oraz maksymalnej wyporności około 7000 ton. Napęd składający się z 4 silników wysokoprężnych MTU 20V 8000 M71 o mocy 8200 kW każdy, ma pozwolić na osiągnięcie prędkości maksymalnej przekraczającej 26 węzłów. Prędkość marszowa ma wynieść 12 węzłów, zaś zasięg około 8000 mil morskich. Załoga ma składać się z około 120 osób (na pokładzie przewidziano miejsca dla 187 ludzi).
Uzbrojenie nowych polskich fregat stanowić mają:
– 1 armata kal. 76 mm Leonardo OTO Melara 76/62 Super Rapid Strales,
– 2 armaty przeciwlotnicze kal. 35 mm AM-35K systemu PIT-Radwar OSU-35K,
– 2 wielkokalibrowe karabiny maszynowe kal. 12,7 mm ZM Tarnów WKM-Bm,
– 2 zdalnie kierowane karabiny maszynowe TBO,
– 8 wyrzutni rakiet przeciwokrętowych Kongsberg NSM (z przewidzianą możliwością podwojenia taj liczby do 16 wyrzutni),
– system przeciwlotniczy MBDA Sea Ceptor z maksymalnie 128 rakietami przeciwlotniczymi małego zasięgu (>25 km) CAMM w 32-komorowej wyrzutni Lockheed Martin Mk 41 Strike (cztery 8-komorowe moduły). W przyszłości system Sea Ceptor ma także uzyskać możliwość używania pocisków o większym zasięgu CAMM-ER (>45 km) oraz przyszłościowych, planowanych dopiero do skonstruowania CAMM-MR (FCM) o zasięgu przekraczającym 100 km,
– 4 (dwie podwójne) wyrzutnie torped ZOP kal. 324 mm EuroTorp B515. ( Miecznik: Umowa na wyrzutnie torped Eurotorp MU90 )
Kadłub okrętu 106/1 jest już w dużym stopniu skompletowany
W skład wyposażenie elektronicznego okrętów wchodzić będą następujące systemy i urządzenia:
– system zarządzania walką Thales Tacticos z 20 wielofunkcyjnymi konsolami operatorskimi,
– wielofunkcyjny radar dalekiego zasięgu (400 km) Thales Sea Master 410,
– radar średniego zasięgu (180 km) Thales serii NS50 (NS58),
– radar kierowania ogniem Thales STIR 1.2EO Mk 2,
– systemu swój-obcy Thalesa z interrogatorem TSA 6000 i transponderem TSC 4000,
– 2 głowice optoelektroniczne ZGS-35K systemu PIT-Radwar OSU-35K,
– sonar kadłubowy Thales Blue Hunter,
– sonar holowany Thales CAPTAS-2,
– sonda batymetryczna Thales,
– hydrotelefon Thales TUUM-6,
– sonar do wykrywania nurków Wavefront Sentinel IDS,
– zintegrowany system walki radioelektronicznej Rohde & Schwartz Kora,
– zintegrowany system nawigacji i mostka PGZ SW oparty o produkty firmy OSI,
– zintegrowany system łączności PGZ SW oparty o rozwiązani własne oraz Rohde & Schwartz.
Na dziobie dobrze widać miejsce gdzie zostanie zamontowana sonar Thales Blue Hunter / Zdjęcia: Przemysław Gurgurewicz, MILMAG
Umowę na budowę 3 fregat pod kryptonimem Miecznik podpisano 27 lipca 2021 roku pomiędzy ówczesnym Inspektoratem Uzbrojenia, a powołanym w tym celu konsorcjum PGZ-Miecznik, w skład którego wchodziły wówczas: Polska Grupa Zbrojeniowa S. A. (lider), PGZ Stocznia Wojenna sp. z o. o. (członek konsorcjum) oraz Remontowa Shipbuilding S. A. Ta ostatnia jednak wycofała się 14 czerwca 2023 roku, w efekcie głównym podwykonawcą w procesie budowy kadłuba została gdyńska stocznia Crist. ( Gdyńska stocznia Crist dla programu Miecznik )
W pierwszym etapie konsorcjum przeprowadziło analizy porównawcze oferowanych projektów, przekazując Agencji Uzbrojenia materiał służący wyborowi docelowych rozwiązań. W marcu 2022 roku podano informację, że wybrano ofertę brytyjskiej firmy Babcock z fregatą Arrowhead 140.
Po 15 miesiącach – 30 czerwca 2023 roku – podpisano aneks nr 3, w którym znalazły się szczegóły dotyczące docelowego kształtu zamówionych okrętów, ich uzbrojenia i wyposażenia. Zawarto w nim sfinansowanie kompletnej jednostki prototypowej oraz dwóch okrętów seryjnych, jednak bez systemów uzbrojenia, systemu walki radioelektronicznej, systemu obserwacji technicznej i większej części systemu hydroakustycznego.
Część z tej listy braków uzupełniono 15 grudnia 2023 roku, kiedy aneksem nr 4, dla drugiej i trzeciej fregaty zostały zakupione: armaty kal. 76 mm OTO Melara Super Rapid Strales, wyrzutnie rakiet Lockheed Martin Mk 41, systemy rakietowe Sea Ceptor, radary Thales Sea Master 410, radary Thales serii NS50, zintegrowany system walki radioelektronicznej Rohde & Schwartz Kora oraz systemy identyfikacji swój-obcy Thalesa z interrogatorem TSA 6000 i transponderem TSC 4000. Po raz pierwszy podano wówczas wartość kontraktu z uwzględnieniem aneksów, która wyniosła 14,8 mld zł. ( Uzbrojenie Miecznika ujawnione )
Kolejnym aneksem nr 5 podpisanym 31 lipca 2024 roku dokonano między innymi zamiany wcześniej wytypowanych jako uzbrojenie Mieczników rakiet przeciwokrętowych SAAB RBS-15 Mk 3 na pociski NSM norweskiego Kongsberga.
Dalsze aneksy miały głównie wewnętrzny charakter techniczno-organizacyjny (np. zmian w terminie dostaw od poddostawców) i nie pociągały za sobą podwyższenia ogólnej wartości kontraktu.