W ostatnich latach KC‑767A potwierdziły swoją elastyczność w szeregu operacji o odmiennym charakterze:

• Wsparcie operacji NATO – regularne misje tankowania i transportu w ramach Sojuszu.
• Air Kuwait Task Force – udział w działaniach stabilizacyjnych na Bliskim Wschodzie.
• Indo‑Pacific Jump 2024 – operacja dalekiego zasięgu, podkreślająca globalny wymiar włoskich zdolności transportowych.
• Ewakuacje z Bliskiego Wschodu – repatriacja obywateli w obliczu narastającego kryzysu regionalnego.
• Pomoc humanitarna po trzęsieniu ziemi w Wenezueli – transport personelu, sprzętu i pomocy dla poszkodowanej ludności.

Jeden z włoskich KC-767A.Zdjęcie: Siły Powietrzne Włoch

Każda z tych misji potwierdziła, że KC‑767A są zdolne do działania w skrajnie różnych warunkach – od operacji wojskowych po zadania stricte humanitarne. Jednym z najważniejszych elementów ewolucji systemu jest wdrożenie konfiguracji MEDEVAC, która znacząco zwiększa możliwości aeromedyczne floty. Certyfikowane moduły medyczne D1–D4 umożliwiają:

• transport do 10 pacjentów na noszach,
• pracę wyspecjalizowanego personelu medycznego,
• prowadzenie intensywnej opieki podczas lotu.

To rozwiązanie czyni KC‑767A jednym z najbardziej zaawansowanych europejskich samolotów do ewakuacji medycznej, wzmacniając zdolność Włoch do reagowania na kryzysy humanitarne i katastrofy naturalne.

Obecnie wiadomo, że ich następcami będą europejskie Airbus A330MRTT – umowa dotycząca zakupu sześciu samolotów została podpisana 16 kwietnia bieżącego roku. W tym przypadku Włosi zdecydowali się na wykorzystanie używanych platform, które będą pochodzić z rynku cywilnego. Zakup, obejmujący także konwersję oraz pakiet szkolno-logistyczny, kosztował Ministerstwo Obrony Włoch 1,4 mld EUR. Dostawy całości mają zostać zrealizowane w ciągu 122 miesięcy od momentu podpisania kontraktu – tego typu zapis nie precyzuje dat dostaw

Artykuł KC‑767A osiąga 50 000 godzin lotu – kamień milowy włoskiego lotnictwa strategicznego pochodzi z serwisu MILMAG.

Zdjęcie poglądowe: NATO Air Command

BSP został ostatecznie zestrzelony nad Bērzgale, w rejonie Rzeżycy, przez samolot wysłany z bazy w Szawlach. Obecnie w powyższej bazie stacjonuje włoski kontyngent wyposażony w wielozadaniowe samolot bojowe Eurofighter, który pełni dyżur w ramach misji Baltic Air Policing. Zniszczenie obiektu nastąpiło nad niezamieszkanym terenem, bez szkód dla ludności i infrastruktury.

Łotwa, podobnie jak inne państwa bałtyckie, od miesięcy doświadcza incydentów związanych z dronami, które w wyniku zakłóceń elektronicznych przekraczają granice NATO. W maju doszło do podobnego zdarzenia, kiedy rosyjskie systemy walki radioelektronicznej miały zepchnąć ukraiński BSP w kierunku terytorium Sojuszu. Łotewski minister spraw zagranicznych podziękował sojusznikom za szybką reakcję, a premier Andris Kulbergs pochwalił „profesjonalne działanie i sprawne podejmowanie decyzji”.

Incydent z piątkowego poranka ponownie pokazuje, że wojna w Ukrainie generuje realne zagrożenia dla państw NATO, a działania rosyjskich systemów zakłócających mogą prowadzić do niekontrolowanych naruszeń przestrzeni powietrznej. Szybka reakcja samolotów bojowych Sojuszu potwierdza gotowość NATO do obrony swoich granic i utrzymania stabilności na wschodniej flance. Jak wskazuje statystyka, liczba alarmowych startów maszyn stacjonujących na wschodniej flance (m.in. w państwach bałtyckich) systematycznie rośnie – wśród powodów wymienia się zarówno rosnącą aktywność rosyjskiego lotnictwa, a także incydenty z naruszaniem przestrzeni powietrznej przez platformy bezzałogowe.

Artykuł Incydent nad Łotwą: samolot bojowy NATO z litewskiej bazy zestrzelił BSP naruszający przestrzeń powietrzną pochodzi z serwisu MILMAG.

Zdjęcie: Departament Wojny Stanów Zjednoczonych

Utracony AH-64 Apache stacjonował w znajdującej się w pobliżu upadku bazie Ford Hood. Maszyna wykonywała rutynowy lot treningowy. Warto odnotować, że powyższy garnizon jest macierzystą bazą dla kilku batalionów śmigłowców AH-64 Apache armii amerykańskiej. Dodatkowo stacjonują tam kontyngenty międzynarodowe, w tym Sił Powietrznych Królestwa Niderlandów.

Ze względu na dostępność i rozległość terenów poligonowych, w rejonie Ford Hood wykonywane są liczne loty szkolno-treningowe AH-64 Apache, które są podstawowym typem śmigłowców bojowych rosnącej liczby użytkowników na świecie.

W przypadku armii amerykańskiej, to trzeci utracony AH-64 Apache w tym roku – 19 marca doszło do wypadku egzemplarza w pobliżu bazy Fort Rucker w stanie Alabama (brak ofiar śmiertelnych), a 9 czerwca drugi egzemplarz spadł do Cieśniny Ormuz. W tym przypadku załoga została uratowana przez bezzałogową platformę pływającą. Co warto odnotować, w tym drugim przypadku mogło dojść do zestrzelenia śmigłowca przez irański bezzałogowy aparat latający.

Artykuł Katastrofa AH-64 Apache w Teksasie pochodzi z serwisu MILMAG.

Szczegóły wydarzenia ma ustalić komisja powołana przez Siły Powietrzne. Turcja jest największym eksportowym użytkownikiem samolotów bojowych rodziny Lockheed Martin F-16C/D Fighting Falcon. Ogółem, w latach 1987-2012, dostarczono do Sił Powietrznych tego państwa 270 egzemplarzy w odmianach Block 30, Block 40, Block 50. Ze względu na ochłodzenie stosunków dyplomatycznych ze Stanami Zjednoczonymi oraz rosnące ambicje polityczne, Turcy samodzielnie realizują program modernizacji floty w ramach programu ÖZGÜR.

Zdjęcie: U.S. Air Force

W ostatnich latach Turcja uzyskała także zgodę Stanów Zjednoczonych na zakup pakietów modernizacyjnych umożliwiających przebudowę części posiadanej floty do standardu F-16V. Niestety, dotychczas, brak informacji o podpisaniu umowy LOA w tej sprawie.

W bieżącym roku to już drugi F-16 utracony przez Siły Powietrzne Turcji. 25 lutego doszło do katastrofy F-16C nr 93-0679 (Block 50), w którym zginął pilot.

Artykuł Wypadek tureckiego F-16 Fighting Falcon pochodzi z serwisu MILMAG.

Prezes WZL‑1 podkreślił strategiczny charakter przedsięwzięcia – „Budowa największej infrastruktury wsparcia dla śmigłowców Apache to powinność wpisująca się w naszą działalność. Umowa ta pozwoli nam zapewnić wsparcie dla Sił Zbrojnych RP, znacząco zwiększając ich zdolności operacyjne.”

Zaskakująco mocny akcent pojawił się w wypowiedzi premiera Donalda Tuska – „Mówimy o największym centrum serwisowym tych śmigłowców w Europie (…) które będzie obsługiwało nie tylko nasze Apache, ale także odgrywało kluczową rolę dla wszystkich sojuszników na naszym kontynencie.”

Zdjęcie: Boeing

To stwierdzenie otwiera pytanie o możliwe rozszerzenie zakresu działalności centrum na inne państwa NATO. Obecnie w Europie AH‑64E eksploatują Niderlandy i Wielka Brytania, a rotacyjnie stacjonują tu jednostki US Army. Wciąż nierozstrzygnięta pozostaje przyszłość greckiej floty AH‑64A/D.

Artykuł Polska buduje europejskie centrum wsparcia dla AH‑64E Apache. Podpisano kluczowe umowy offsetowe pochodzi z serwisu MILMAG.

Zdjęcie: RTX

Pocisk SM‑3 Block IIA powstał we współpracy przemysłu japońskiego i RTX. Wyróżnia go większy silnik rakietowy oraz ulepszona kinetyczna głowica bojowa, co umożliwia zwalczanie celów szybciej i na większym obszarze – od krótkiego do średniego zasięgu.

Kontrakt na SM‑3 Block IIA wzmacnia amerykański system Aegis BMD i potwierdza rosnące zapotrzebowanie na zaawansowane technologie przechwytujące w obliczu globalnych zmian w środowisku bezpieczeństwa. Dla RTX to również sygnał, że inwestycje w infrastrukturę i modernizację linii produkcyjnych przynoszą wymierne efekty. Nowa umowa ma być zrealizowana do końca 2031 roku.

Artykuł RTX dostarczy więcej pocisków SM-3 Block IIA pochodzi z serwisu MILMAG.

Zdjęcie: Forsvaret

Najprawdopodobniej szczegóły sierpniowego kontraktu zostaną upublicznione w momencie podpisywania. Łotwa oraz Norwegia są już użytkownikami PPZR Piorun – stosowne umowy zawarto w latach 2022-23, a dostawy rozpoczęły się wkrótce po tym. Nowym użytkownikiem stanie się Litwa, która wcześniej kupowała PPZR Grom.

Obecnie MESKO S.A. wraz z CRW Telesystem-Mesko Sp. z o.o. prowadzą prace nad nową generacją PPZR Piorun, która jest oznaczona jako Piorun 2. Zakres zmian może obejmować zastosowanie nowej (wielospektralnej) głowicy samonaprowadzającej, nowego bloku sterowania oraz czujnika zbliżeniowego, zmodernizowanej głowicy bojowej, a także pojemnika transportowo-startowego. Dodatkowo, dzięki zastosowaniu nowych materiałów oraz optymalizacji konstrukcji, konstruktorzy planują redukcję masy kompletnego zestawu.

Prace prowadzone są m.in. ze względu na zgłaszane zapotrzebowanie Agencji Uzbrojenia, która zapoczątkowała wstępne konsultacje rynkowe dotyczącej PPZR nowej generacji. Do powyższej fazy zgłosiło się trzech wykonawców:  Mesko S.A., Roketsan oraz Castelior. Jak wskazuje, przyszły, zamawiający, wśród opcji zakupowych wymienia się możliwość zamówienia do 600 wyrzutni/mechanizmów startowych oraz do 3000 rakiet.

Artykuł Premier Tusk zapowiada nowy kontrakt na PPZR Piorun pochodzi z serwisu MILMAG.

Filipiny zamówiły Black Hawki w dwóch osobnych kontraktach:

• 16 egzemplarzy w pierwszej umowie,
• 32 egzemplarze w drugiej, znacznie większej transzy.

Łącznie daje to 48 maszyn, które trafiły do różnych jednostek Sił Powietrznych Filipin. Śmigłowce pełnią tam rolę transportową, wsparcia działań antyterrorystycznych, ewakuacji medycznej oraz reagowania kryzysowego. Dotychczas utracono jeden egzemplarz – katastrofa, która pochłonęła sześć ofiar śmiertelnych, miała miejsce w czerwcu 2021 roku.

Zdjęcie: Antonov Company 

Władze Filipin nie wykluczają dalszych zakupów – zarówno w celu zwiększenia floty, jak i zastępowania starszych typów śmigłowców, które stopniowo są wycofywane ze służby. W tym przypadku, nie jest wykluczone, że kolejne S-70i trafią do lotnictwa wojsk lądowych.

Polskie Zakłady Lotnicze, należące do koncernu Lockheed Martin, utrzymują stabilny portfel zamówień na S‑70i. Obecnie w produkcji znajdują się m.in. śmigłowce zamówione przez:

• Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Republiki Czech,
• hrabstwo Los Angeles w USA.

W obu przypadkach chodzi o konfigurację bazową, która następnie zostanie przebudowana do wersji S-70i Firehawk – specjalistycznej odmiany przeznaczonej do gaszenia pożarów i działań ratowniczych. Nie można wykluczyć, że Mielec realizuje również kontrakty niejawne, dotyczące odbiorców, którzy nie życzą sobie publicznego ujawniania zakupów. Tego typu praktyka jest standardem w branży lotniczej, zwłaszcza w przypadku zamówień rządowych.

Artykuł Lockheed Martin zamyka kontrakt na Filipinach. Black Hawk w komplecie pochodzi z serwisu MILMAG.

Zdjęcie: US Navy

Devon Rodgers, wiceprezes i dyrektor generalny działu Undersea Mission Systems w Lockheed Martin, podkreślił strategiczny wymiar przedsięwzięcia:

„Australia buduje suwerenną zdolność podwodną, która będzie służyć jej bezpieczeństwu narodowemu przez dekady. Jesteśmy zaszczyceni, że możemy wspierać ten wysiłek, wykorzystując nasze doświadczenie w integracji systemów walki w ramach sojuszu AUKUS.”

Lockheed Martin wraz z ASA przeprowadzą szeroko zakrojony przegląd australijskiego łańcucha dostaw, identyfikując firmy, które mogą wejść do globalnego ekosystemu produkcji i integracji systemów walki dla okrętów klasy Virginia. Otwiera to drogę zarówno dla istniejących przedsiębiorstw, jak i nowych podmiotów, które chcą zaistnieć w sektorze obronnym o najwyższym poziomie technologicznej złożoności.

Projekt wpisuje się w szerszy wysiłek Australii, Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych na rzecz budowy wspólnej architektury bezpieczeństwa morskiego. Suwerenna zdolność integracji systemów walki jest jednym z kluczowych elementów, które mają zapewnić przyszłym australijskim okrętom podwodnym pełną autonomię operacyjną oraz zdolność do działania w ramach koalicyjnych operacji na Indo‑Pacyfiku.

Artykuł Amerykanie i Australijczycy zacieśniają współpracę w programie AUKUS pochodzi z serwisu MILMAG.

Zgodnie z inicjatywą, Rheinmetall ma objąć rolę głównego integratora systemowego w Niemczech. Firma rozpoczyna budowę krajowej zdolności integracji MQ‑28, co ma zapewnić, że sensory, uzbrojenie, oprogramowanie misji oraz własność intelektualna pozostaną w niemieckim ekosystemie przemysłowym. Jak podkreślają przedstawiciele zarządu niemieckiej grupy przemysłowej, Niemcy nie muszą wybierać między szybkością, a suwerennością: MQ‑28 pozwala ominąć wieloletni proces projektowania nowego statku powietrznego i skupić się na natychmiastowym wdrażaniu zdolności operacyjnych.

Zdjęcie: Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych

Współpraca Rheinmetall i Boeing obejmuje również budowę szerokiego ekosystemu przemysłowego z udziałem Rohde & Schwarz, Diehl Defence oraz HENSOLDT. Dzięki temu Niemcy mają uzyskać trwałą zdolność rozwoju i integracji technologii CCA w kraju.

MQ‑28 będzie rozwijany w oparciu o koncepcję „cyfrowego bliźniaka”, dane z prób w locie oraz doświadczenia z programu Royal Australian Air Force. Modularna architektura platformy umożliwia szybkie dostosowanie do nowych misji i wymagań operacyjnych. Boeing i Rheinmetall podkreślają, że aby osiągnąć gotowość operacyjną CCA do 2029 r., prace nad koncepcją i procedurami użycia muszą rozpocząć się natychmiast. MQ‑28 ma zapewnić platformę efektywnie współpracującą z maszynami załogowymi.

Artykuł Rheinmetall i Boeing zacieśniają współpracę przy projekcie europejskiego CCA pochodzi z serwisu MILMAG.