Grudniowe informacje wskazują, że dwanaście FA-50GF Fighting Eagle nie przejdzie modernizacji do standardu FA-50PL. Zdjęcie: Agencja Uzbrojenia

Zgodnie z pierwotnymi planami, po 2025 roku, samoloty miały przejść proces dostosowania do jednolitego standardu wyposażenia, które zamówiono dla 36 FA-50PL Fighting Eagle. Ma on obejmować m.in. montaż stacji radiolokacyjnej RTX PhantomStrike czy integrację z pociskami AIM-9X Sidewinder oraz AIM-120C AMRAAM. Jednocześnie koszty takiego przedsięwzięcia nie powinny być astronomiczne o czym świadczy przykład Filipin, które 26 grudnia podpisały umowę z KAI w sprawie modernizacji i ujednolicenia wyposażenia swoich jedenastu FA-50PH Fighting Eagle Block 10. Ten kontrakt ma wartość około 64 mln dolarów. Oczywiście trudno porównywać konfiguracje obu użytkowników, natomiast umowa pokazuje o jakiej skali funduszy mówimy – w tym przypadku warto zwrócić uwagę, że różnice w wyposażeniu pokładowych poszczególnych partii produkcyjnych statków powietrznych mogą mieć długofalowy wpływ na szkolenie czy logistykę.

W przeciwieństwie do Polski Filipiny podpisały umowę na modernizację jedenastu FA-50PH Fighting Eagle. Będzie ona kosztowała około 64 mln dolarów. Zdjęcie: USAF

Według nowej, polskiej, koncepcji, pojedyncza (niepełna) eskadra FA-50GF Fighting Eagle ma stać się jednostką przeszkolenia operacyjnego i pozwolić na zwiększenie przepustowości szkolenia lotniczego. Może to zaskakiwać, szczególnie jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że 4. Skrzydło Lotnictwa Szkolnego dysponuje piętnastoma nowoczesnymi samolotami Leonardo M-346 Bielik, a w przestrzeni publicznej (cały czas) pojawiają się nieoficjalne informacje wskazujące, że prowadzona jest dyskusja odnośnie zwiększenia floty do 24 egzemplarzy.

W każdym bądź razie FA-50GF mają stać się samolotem „przejściowym” dla przyszłych pilotów F-16V Jastrząb oraz F-35A Husarz. Szczególnie w przypadku Jastrzębi ma to umożliwić odciążenie szkolenia zaawansowanego, gdyż konwersja z FA-50 na F-16 wymaga jedynie kilkunastu godzin w locie w maszynie wielozadaniowej. Oczywiście otwartym pozostaje pytanie, czy taki wskaźnik będzie obowiązywać nadal po modernizacji do standardu F-16V.

Siły Powietrzne dysponują obecnie dwunastoma FA-50GF Fighitng Eagle, które w tym roku mają być wpięte w system dyżurów. Zdjęcie: Agencja Uzbrojenia

Jednocześnie porzucenie pomysłu modernizacji FA-50GF w najbliższych latach może być złym sygnałem dla przemysłu. Warto pamiętać, że miejscem (potencjalnych) prac miały być Wojskowe Zakłady Lotnicze Nr 2 S.A. w Bydgoszczy, dla których umowa mogła być swoistym treningiem personelu przed zaplanowaną od 2028 roku modernizacją F-16C/D Jastrząb. W momencie spodziewanego zakończenia obsług samolotów MiG-29, a także braku zleceń na przeglądy strukturalne PDM C-130H Hercules, wydaje się, że taka umowa umożliwiłaby zagospodarowanie personelu w najbliższych latach.

Artykuł Co dalej z polskimi FA-50GF Fighitng Eagle? pochodzi z serwisu MILMAG.

Wizja transportera minowania narzutowego Baobab-G. Rys: HSW S.A.

Jak wskazuje Agencja Uzbrojenia, dostawy transporterów Baobab-G mają rozpocząć się w 2029 roku. Wozy będą bazować konstrukcyjnie na bazie podwozia armatohaubic Krab. Wówczas będą stanowić jeden z dwóch kluczowych filarów pododdziałów wyposażonych w pojazdy minowania narzutowego – wcześniej Huta Stalowa Wola S.A. ma zapoczątkować dostawy 24 kołowych wozów Baobab-K.

Obecnie w Wojsku Polskim znajduje się sześć gąsienicowych transporterów minowania narzutowego Kroton, które zostały dostarczone przez Hutę Stalowa Wola S.A. w latach 2003-2008. Nie można wykluczyć, że w początkowym okresie służby oba typy pojazdów będą się uzupełniać.

Nowa konstrukcja ma charakteryzować się wyposażeniem w sześć miotaczy min (każdy przeznaczony dla 100 sztuk min przeciwpancernych) wraz z niezbędnym układem sterowania i kontroli. Dodatkowo wyposażenie ma obejmować wkm kalibru 12,7 mm, środki ostrzegania, ochrony i osłony, automatyczny system sterowania i kontroli oraz systemem diagnostycznym.

Artykuł Agencja Uzbrojenia zamawia gąsienicowe transportery minowania narzutowego pochodzi z serwisu MILMAG.

Saab dostarczy Litwie kolejną partię pociskó RBS 70 Bolide. Zdjęcie: Saab

Pierwsze pociski RBS 70 Bolide zostały zamówione przez Litwę w 2015 roku. Wcześniej, już w 2004 roku, Litwini odkupili od Norwegów 21 wyrzutni oraz 260 pocisków RBS 70. Dotychczas Saab, bezpośrednio, dostarczył na Litwę około 200 pocisków RBS 70 Bolide wraz z nieujawnioną liczbą wyrzutni. Co podkreśla szwedzki producent, część z nich jest integrowana z opancerzonymi pojazdami Oshkosh JLTV, które są dostarczane przez Stany Zjednoczone.

Od kilku lat Litwini sukcesywnie rozbudowują potencjał obrony przeciwlotniczej własnych sił zbrojnych. Poza RBS 70 różnych odmian zamówienia objęły także przenośne zestawy Stinger oraz Grom, a także zestawy Kongsberg NASAMS. Docelowo Litwini chcą maksymalnie uniezależnić się od wsparcia partnerów z NATO. W tym przypadku warto odnotować, że od przystąpienia Litwy do Sojuszu Północnoatlantyckiego, na terenie tego kraju (oraz Łotwy i Estonii) stale obecne są kontyngenty lotnicze realizujące (rotacyjnie) misję NATO Baltic Air Policing.

Artykuł Litwa kupuje pociski RBS 70 Bolide pochodzi z serwisu MILMAG.

Zdjęcie: Władysław Kosiniak-Kamysz via X

Obecnie Huta Stalowa Wola S.A. realizuje dostawy sprzętu (dwa DMO Regina), który został zamówiony we wrześniu 2022 roku. Z kolei w 2027 roku ma rozpocząć się realizacja ostatniej (dotychczas) umowy wykonawczej z grudnia 2024 roku, która obejmuje cztery DMO Regiona, w tym dwa uzbrojone w zmodernizowane armatohaubice Krab 2. Dodatkowo nadal otwarta pozostaje kwestia kolejnych zamówień, gdyż umowa ramowa z grudnia 2023 roku otwiera możliwość zakupu kolejnych armatohaubic Krab 2 (łącznie 56 egzemplarzy). W przypadku wykorzystania pełnej możliwości, Wojsko Polskie może dysponować 236 sztukami armatohaubic Krab/Krab 2.

W przypadku luf 155 mm, poza produkcją fabrycznie nowych przeznaczonych do kompletowania armatohaubic, potrzeby obejmują także zapas magazynowy w przypadku zużycia. W tym przypadku, jak wskazują doświadczenia z konfliktu ukraińskiego, niektóre dostarczone Ukraińcom Kraby mają na koncie ponad 7000 wystrzałów i nadal zachowują celność.

Artykuł Odkuwki lufy do Krabów polskiej produkcji pochodzi z serwisu MILMAG.

W momencie podpisania Boeing zainkasował pierwszą płatność – 840 mln dolarów. Maksymalna wartość projektu (uwzględniając opcję kontraktową) może wynieść 8,5 mld dolarów. Najprawdopodobniej większość kosztów poniesie budżet Stanów Zjednoczonych, gdyż Izrael korzysta z wieloletniego programu pomocy wojskowej FMF, który corocznie wynosi 3,3 mld dolarów. Samo podpisanie międzyrządowej umowy dotyczącej zakupu samolotów miało miejsce w listopadzie 2024 roku.

Boeing dostarczy Izraelowi 25 samolotów F-15IA. Kontrakt zawiera opcję, która umożliwia rozszerzenie zamówienia o kolejne 25 egzemplarze. Zdjęcie: Boeing

Izrael, od dłuższego czasu, był wskazywany jako jeden z odbiorców samolotów rodziny F-15EX Eagle II. Maszyny pozwolą na zapoczątkowanie procesu zastępowania obecnie posiadanych F-15A/B Eagle, które są eksploatowane od końca lat 70. XX wieku.

W strukturach Sił Powietrznych tego kraju mają stanowić ważne uzupełnienie dla F-35I Adir. Jednocześnie umożliwi dalszą realizację polityki oddziaływania regionalnego. Od wielu lat F-15 Eagle stanowią kluczowy oręż Sił Obronnych Izraela w prowadzeniu uderzeń na cele znajdujące się w znacznej odległości od kraju. W ostatnich latach można było odnotować intensywne użycie posiadanych samolotów w operacjach wymierzonych przeciwko Iranowi oraz rebeliantom Huti w Jemenie.

Obecnie Boeing prowadzi produkcję samolotów F-15EX Eagle II dla Departamentu Wojny. Do końca roku dostarczono około szesnastu egzemplarzy, które trafiają m.in. do Gwardii Narodowej stanu Oregon. Sukces w Izraelu może otworzyć drogę do kolejnych umów eksportowych, wśród potencjalnych odbiorców samolotów tego typu wymienia się Polskę, Arabię Saudyjską, Egipt oraz Indonezję.

Artykuł Boeing dostarczy Izraelowi nowe F-15IA pochodzi z serwisu MILMAG.

Wizja artystyczna niszczyciela DDX dla Marynarki Wojennej Włoch. Umowa na budowę ma zostać zawarta do 18 lutego 2026 roku. Zdjęcie: Ministerstwo Obrony Włoch

Według komunikatu, zawarcie umowy spodziewane jest do 18 lutego 2026 roku. Nowe niszczyciele mają charakteryzować się wypornością pełną dochodzącą do 14500 ton, co spowoduje, że będą jednymi z największych okrętów bojowych (nie licząc desantowców i lotniskowców) w Europie. Ich głównym zadaniem będzie zapewnienie ochrony przeciwlotniczej i przeciwrakietowej dla grup bojowych skupionych wokół włoskich okrętów lotniczych bądź desantowych. Mają także dysponować potencjałem ofensywnym umożliwiającym wykonywanie samodzielnych operacji bojowych.

Według dostępnych danych, obecnie, uzbrojenie ma obejmować pociski przeciwlotnicze i przeciwrakietowe rodziny Aster (48 stanowisk startowych w pionowych wyrzutniach Sylver), pociski manewrujące SCALP (16 stanowisk startowych w pionowych wyrzutniach Sylver). Dodatkowo okręty mają otrzymać systemu artyleryjskie kalibrów 127 i 76 mm, wyrzutnie przeciwokrętowych pocisków rakietowych Teseo Mk 2 Evo, a także wyrzutnie torped kalibru 324 mm oraz stanowiska z automatycznymi armatami kalibru 25 mm. Poza tym przewidziano przestrzeń dla śmigłowców oraz bezzałogowych aparatów latających pionowego startu i lądowania.

Artykuł Włosi ogłaszają formalny start programu zakupu niszczycieli rakietowych nowej generacji pochodzi z serwisu MILMAG.