Likud pozostał największą partią, zdobywając 27 mandatów (1 164 494 głosów), choć stracił pięć miejsc względem poprzedniej kadencji. Drugą siłą została nowa partia Jaszar! Gadiego Eisenkota z 21 mandatami (911 796 głosów), co dowodzi, że w znacznej części elektoratu pojawiło się silne zapotrzebowanie na alternatywę wobec dotychczasowego gabinetu Netanjahu. Opozycja względem dotychczasowego premiera opiera się na kwestiach bezpieczeństwa, równości obciążeń wojskowych i ochrony instytucji państwa.
Po lewej: Gadi Eisenkot, po prawej: Binjamin Netanjahu / Zdjęcia: Yahav Studio/Avi Ohayon, Biuro Prasowe Rządu Izraela
Największym pojedynczym zwycięstwem wyborów okazał się jednak wzrost reprezentacji arabskiej. Zjednoczona Lista zdobyła 11 mandatów (499 878 głosów), a Ra’am 8 (336 275 głosów), co dało łącznie 19 miejsc — o dziewięć więcej niż w 2022 r. Rekordowa mobilizacja palestyńskich obywateli Izraela zmieniła możliwości koalicyjne. Żadna z głównych partii rządowych nie może już być liczona bez uwzględnienia partii arabskich. Te, stały się kluczowym czynnikiem równania koalicyjnego, choć ich ewentualny udział w rządzie pozostaje politycznie najbardziej sporny. Netanjahu, mimo utraty szans na większość, zachowuje realną władzę jako premier rządu przejściowego. Do momentu powołania nowego gabinetu kontroluje aparat bezpieczeństwa, bieżącą politykę państwa oraz znaczną część instrumentów wykonawczych.
Wybory nie rozstrzygnęły również najważniejszych sporów ustrojowych. Otwarte pozostają kwestia poboru ultraortodoksów, przyszły skład Sądu Najwyższego, sposób finansowania skutków wojny oraz relacje z Waszyngtonem.
System wyborczy Izraela
Izrael stosuje proporcjonalny system wyborczy w jednym, ogólnokrajowym 120-mandatowym okręgu. Wyborcy głosują na zamknięte listy partyjne, a nie na indywidualnych kandydatów. Do podziału mandatów konieczne jest przekroczenie progu 3,25 proc. ważnych głosów.
Mandaty przydziela się najpierw według ilorazu wyborczego, a następnie metodą Badera-Ofera. Istotną rolę odgrywają umowy o głosach nadwyżkowych: dwie listy mogą przed wyborami zawrzeć porozumienie, dzięki któremu ich głosy są łączone przy rozdzielaniu mandatów resztowych. Umowa działa jednak tylko wtedy, gdy obie partie niezależnie przekroczą próg wyborczy.
Taki system premiuje duże, skonsolidowane listy i karze partie znajdujące się na progu wyborczym. Jednocześnie utrudnia wyłonienie jednoznacznego zwycięzcy, gdy elektorat dzieli się między kilka porównywalnych obozów.
Wyniki i podział mandatów
Poniższa tabela przedstawia końcowy podział mandatów opublikowany przez Centralną Komisję Wyborczą po zakończeniu zliczania wszystkich głosów. Na formalną certyfikację wyników trzeba będzie jednak poczekać do 4 listopada 2026 r.
| Ugrupowanie | Lider | Mandaty 2026 | Zmiana wobec 2022 |
|---|---|---|---|
| Likud | Binjamin Netanjahu | 27 | -5 |
| Jaszar! | Gadi Eisenkot | 21 | nowa partia |
| Beyachad | Naftali Bennett/Jair Lapid | 12 | nowy sojusz |
| Zjednoczona Lista | Ayman Odeh/Ahmad Tibi | 11 | +6 |
| Demokraci | Jair Golan | 8 | +4 |
| Ra’am | Mansur Abbas | 8 | +3 |
| Yisrael Beiteinu | Awigdor Lieberman | 7 | +1 |
| Otzma Yehudit | Itamar Ben-Gvir | 7 | -7 |
| Zjednoczony Judaizm Tory | Jaakow Aszer/Jicchak Goldknopf | 7 | 0 |
| Shas | Arje Deri | 6 | -5 |
| Religijny Syjonizm–Zehut | Bezalel Smotrich/Mosze Feiglin | 6 | nowa konfiguracja |
Wyniki potwierdzają trzy zasadnicze procesy. Likud pozostał największą siłą, ale stracił pięć mandatów i nie zdołał pociągnąć za sobą całej dawnej koalicji. Nowa partia Jaszar! stała się drugą siłą parlamentu. Partie arabskie zwiększyły reprezentację z 10 do 19 mandatów, zmieniając równanie koalicyjne bardziej niż jakakolwiek inna siła polityczna. Jest to jednocześnie historyczny wynik dla obywateli Izraela pochodzenia arabskiego, co może być problemem podczas tworzenia nowej koalicji rządzącej.
Arytmetyka koalicyjna
Formalnie przeciw dalszym rządom Netanjahu opowiada się 67 posłów: 48 z bloku syjonistycznej opozycji oraz 19 z partii arabskich. To jednak nie przekłada się automatycznie na możliwość utworzenia rządu.
- Blok Netanjahu: 53 mandaty. Brakuje mu 8 posłów do większości.
- Blok syjonistycznej opozycji: 48 mandatów. Brakuje mu 13 posłów do większości.
- Opozycja plus Ra’am: 56 mandatów. Nadal brakuje 5 posłów.
- Opozycja plus Zjednoczona Lista: 59 mandatów. Nadal brakuje 2 posłów.
- Opozycja plus obie partie arabskie: 67 mandatów.
To jednak jedynie arytmetyka. Jak zostało już wspomniane taka większość będzie najtrudniejsza do zbudowania.
Największą przeszkodą nie jest więc arytmetyka, lecz polityka. Yisrael Beiteinu i część otoczenia Bennetta nie chcą rządu wspieranego przez Zjednoczoną Listę. Z kolei Ra’am, choć wcześniej uczestniczył w koalicji rządzącej, nie eliminuje problemu większości.
W praktyce możliwe są cztery podstawowe koalicje. Netanjahu mógłby osiągnąć większość jedynie poprzez porozumienie z Ra’am, którego 8 mandatów podniosłoby potencjał jego bloku do 61 miejsc. Eisenkot mógłby z kolei sięgnąć po większość wyłącznie dzięki współpracy z obiema partiami arabskimi, co dałoby opozycji 67 mandatów. Wariantem pośrednim byłby rząd mniejszościowy Eisenkota wspierany przez Ra’am, dający 56 mandatów i wymagający dodatkowego poparcia w głosowaniach. Ostatnią możliwością pozostaje szeroki układ jedności narodowej, jednak wymagałby on kompromisu Likudu i opozycji w sprawach najbardziej polaryzujących czyli poboru ultraortodoksów, sądownictwa oraz odpowiedzialności za 7 października 2023 r.
Co oznaczają wyniki głosowania dla poszczególnych opcji?
Obóz Netanjahu
Dla Netanjahu wynik jest porażką większościową, ale nie katastrofą osobistą. Likud obronił pozycję największej partii, a premier zachował realną władzę jako szef rządu przejściowego. Jego strategia po wyborach opiera się na wydłużaniu negocjacji, podkreślaniu kwestii bezpieczeństwa i utrudnianiu konsolidacji opozycji.
Największym kosztem jest osłabienie koalicjantów. Shas straciła 5 mandatów, głównie przez kryzys wokół poboru ultraortodoksów. Religijny Syjonizm–Zehut i Otzma Yehudit również nie poprawiły znacząco swojej pozycji, co ogranicza zdolność Netanjahu do odtworzenia dawnej koalicji.
Opozycja syjonistyczna
Gadi Eisenkot stał się najważniejszym pojedynczym rywalem Netanjahu. Jego partia Jaszar! zdobyła 21 mandatów, opierając kampanię na odpowiedzialności za 7 października 2023 r., równości obciążenia wojskowego, ochronie sądownictwa i ograniczeniu zwolnień od służby.
Sojusz Beyachad Naftalego Bennetta i Jaira Lapida uzyskał 12 mandatów, a Demokraci Jaira Golana 8. To wystarczająco, by tworzyć alternatywę, ale za mało, by zbudować stabilną koalicję bez kompromisów w sprawie partii arabskich.
Partie arabskie
Największym sukcesem wyborów jest rekordowa reprezentacja arabska. Zjednoczona Lista zdobyła 11 mandatów, a Ra’am 8, co dało łączny wynik 19 miejsc. Mobilizacja wyborców arabskich, szacowana przez media na około 80 proc., zmieniła równowagę sił i uniemożliwiła Netanjahu odzyskanie większości.
Ten sukces ma jednak podwójny charakter. Z jednej strony daje społeczności arabskiej większą wagę polityczną; z drugiej — staje się celem ataków delegitymizujących ze strony części prawicy. Zarzuty o zagraniczne finansowanie mobilizacji, bez przedstawienia przekonujących dowodów, pogłębiają polaryzację i mogą opóźniać proces tworzenia rządu.
Kryzysy wewnętrzne
Pobór ultraortodoksów
Spór o pobór Haredim pozostaje jednym z najpoważniejszych konfliktów ustrojowych. Armia zgłasza istotny niedobór kadr, zwłaszcza na stanowiskach bojowych, podczas gdy znaczna część młodych mężczyzn ze społeczności ultraortodoksyjnej nadal unika służby. Dla partii Haredi utrzymanie szerokich zwolnień jest warunkiem wejścia do koalicji. Dla większości opozycji — i dla części społeczeństwa — powszechny pobór lub służba cywilna jest testem równości obywatelskiej. Ten konflikt może zablokować zarówno koalicję Netanjahu, jak i ewentualny rząd opozycji.
Sąd Najwyższy
W nadchodzącej kadencji przewiduje się obsadzenie znacznej części stanowisk sędziowskich w Sądzie Najwyższym. To czyni spór o skład Komisji Wyboru Sędziów jednym z kluczowych tematów politycznych. Prawica dąży do ograniczenia wpływu sędziów zawodowych i wzmocnienia kontroli politycznej nad nominacjami. Opozycja chce przywrócić równowagę i uchylić zmiany wprowadzone przez poprzednią koalicję. Ponieważ nowy Kneset może uchwalać ustawy przed powołaniem rządu, kwestia sądownictwa może stać się pierwszym polem otwartego konfliktu parlamentarnego.
Wojna i następstwa
Koszt wojny, szacowany przez Bank Izraela na około 405 mld szekli w latach 2023–2026, obciąża finanse publiczne poprzez wydatki wojskowe, odszkodowania, utracony produkt gospodarczy oraz rosnące odsetki od długu. Dług publiczny zmierza w kierunku około 70 proc. PKB, a deficyt budżetowy pozostaje wysoki. Netanjahu promuje dalszą rozbudowę potencjału obronnego, podczas gdy część opozycji wskazuje na konieczność reformy strukturalnej: integracji Haredim i arabskich kobiet z rynkiem pracy, ograniczenia odpływu wykwalifikowanych kadr oraz ochrony sektora wysokich technologii, który stanowi fundament izraelskiej gospodarki.
Polityka zagraniczna
W polityce zagranicznej i bezpieczeństwa różnice między Likudem a znaczną częścią opozycji dotyczą przede wszystkim sposobu realizacji celów strategicznych, relacji z partnerami zagranicznymi oraz gotowości do kompromisów dyplomatycznych. Oba obozy przywiązują zasadnicze znaczenie do przeciwdziałania zagrożeniom ze strony Hamasu i Iranu oraz utrzymania zdolności Izraela do prowadzenia działań wojskowych. Ewentualna zmiana rządu nie musi zatem oznaczać zasadniczego zwrotu w polityce regionalnej, choć może wpłynąć na jej przewidywalność, język dyplomacji i skalę współpracy z sojusznikami.
Najbardziej bezpośrednim sprawdzianem tej polityki pozostaje przyszłość Strefy Gazy. Netanjahu sprzeciwia się szybkiemu wycofaniu izraelskich sił zbrojnych oraz udziałowi Turcji i Kataru w mechanizmach odbudowy. Część opozycji wykazuje większą gotowość do traktowania planów rozejmu i odbudowy jako podstawy porozumienia politycznego, ale również uzależnia dalsze działania od rozbrojenia Hamasu. Różnica nie sprowadza się więc do wyboru między kontynuowaniem operacji wojskowych a bezwarunkowym wycofaniem, lecz dotyczy warunków, na jakich kontrolę bezpieczeństwa można połączyć z rozwiązaniami dyplomatycznymi.
Na Zachodnim Brzegu istotnym polem rozbieżności pozostaje polityka osadnicza i reakcja państwa na przemoc osadników. Dotychczasowy rząd prowadzi bardziej ekspansywną politykę rozbudowy osiedli, natomiast ewentualny gabinet opozycyjny mógłby ograniczyć najbardziej radykalne inicjatywy i zwiększyć nacisk na egzekwowanie prawa. Nie byłoby to jednak równoznaczne z zasadniczym odwróceniem polityki osadniczej ani z automatycznym otwarciem drogi do powstania państwa palestyńskiego. Zmiana mogłaby dotyczyć przede wszystkim skali działań oraz ich politycznych i dyplomatycznych kosztów. Sytuacja na terytoriach palestyńskich wpływa również na perspektywy normalizacji relacji z Arabią Saudyjską i rozszerzenia Porozumień Abrahamowych. Rijad uzależnia ewentualne zbliżenie od wiarygodnej ścieżki politycznej dla Palestyńczyków, co utrudnia osiągnięcie przełomu niezależnie od składu przyszłego izraelskiego gabinetu. Opozycja mogłaby próbować poprawić warunki rozmów poprzez bardziej elastyczną dyplomację, ale sama zmiana premiera nie usuwa zasadniczej rozbieżności między saudyjskimi oczekiwaniami a stanowiskiem znacznej części izraelskiej sceny politycznej.
Kolejnym kluczowym kierunkiem pozostaje Iran. Netanjahu traktuje konfrontację z Teheranem jako jeden z głównych argumentów na rzecz utrzymania twardej polityki bezpieczeństwa, choć jej prowadzenie może wywoływać napięcia z Waszyngtonem. Eisenkot i część opozycji ostrzegają natomiast przed eskalacją podporządkowaną potrzebom politycznym rządu przejściowego. W tym wymiarze spór dotyczy przede wszystkim zasad podejmowania decyzji, zakresu koordynacji ze Stanami Zjednoczonymi i oceny kosztów dalszej konfrontacji. Przyszły układ rządowy będzie zatem ważny nie tylko dla kierunku izraelskiej polityki, lecz także dla jej przewidywalności w oczach partnerów regionalnych i sojuszników.
Wybory w Izraelu a wybory połówkowe w USA
Izraelskie wybory odbyły się na kilka dni przed wyborami połówkowymi w Stanach Zjednoczonych, co uczyniło z ich wyniku element szerszej amerykańskiej debaty politycznej. Choć elektoraty w obu krajach są odrębne, kwestie wojny z Iranem, cen energii, pomocy wojskowej dla Izraela oraz relacji Waszyngtonu z Netanjahu znalazły się w centrum kampanii po obu stronach Atlantyku. Dla amerykańskich wyborców znaczenie miało nie tylko stanowisko administracji wobec konfliktu na Bliskim Wschodzie, lecz także pytanie, czy Stany Zjednoczone powinny nadal bezwarunkowo wspierać politykę bezpieczeństwa prowadzoną przez Jerozolimę.
Prezydent Donald Trump publicznie poparł Netanjahu, co wzmocniło pozycję izraelskiego premiera wobec prawicowego elektoratu i części amerykańskich konserwatystów. Takie wsparcie podkreśliło jednak również polityczny charakter relacji Waszyngton–Jerozolima. Współpraca obu państw, choć opiera się na długofalowych interesach strategicznych, nie jest wolna od wewnętrznych sporów politycznych w Stanach Zjednoczonych. Stanowisko administracji wobec Izraela może zatem wpływać zarówno na amerykańską debatę wewnętrzną, jak i na ocenę przez Netanjahu zakresu swobody działania w polityce bezpieczeństwa. Szczególne znaczenie ma przyszły skład Kongresu. Ewentualne przejęcie przynajmniej jednej izby przez Demokratów mogłoby zwiększyć presję na administrację w kilku kierunkach: ograniczenia lub warunkowania pomocy wojskowej, zwiększenia kontroli Kongresu nad działaniami zbrojnymi oraz żądania bardziej aktywnego zaangażowania dyplomatycznego w sprawy Bliskiego Wschodu. Kongres nie podejmuje samodzielnie decyzji o prowadzeniu wojny, ale dysponuje istotnymi narzędziami wpływu — od uchwalania budżetu i nadzoru nad wydatkami po przesłuchania, rezolucje i kontrolę nad transferami uzbrojenia. Zmiana układu sił w Kongresie mogłaby więc ograniczyć swobodę działania administracji nawet bez formalnej zmiany jej stanowiska.
Największe ryzyko okresu przejściowego polega na tym, że Netanjahu, pozbawiony perspektywy parlamentarnej większości w Izraelu, może próbować wzmacniać swoją pozycję wewnętrzną poprzez działania o charakterze bezpieczeństwa. Twarda polityka wobec Iranu, eskalacja na terytoriach palestyńskich lub jednostronne decyzje dotyczące Gazy mogłyby zostać przedstawione jako dowód siły i determinacji premiera. Jednocześnie takie działania mogłyby ograniczyć przestrzeń manewru amerykańskiej administracji, która musiałaby reagować zarówno wobec własnego elektoratu, jak i wobec oczekiwań sojuszników oraz partnerów regionalnych. Dlatego okres między izraelskimi wyborami, amerykańskimi wyborami połówkowymi i zaprzysiężeniem nowego Kongresu należy traktować jako podwyższonego ryzyka. W tym czasie decyzje podejmowane w Jerozolimie i Waszyngtonie mogą wzajemnie się wzmacniać: działania Netanjahu mogą wpływać na amerykańską debatę wewnętrzną, a zmiana układu sił w Kongresie może ograniczać lub modyfikować wsparcie dla jego polityki. Stabilność relacji Waszyngton–Jerozolima będzie zatem zależała nie tylko od oficjalnych deklaracji obu rządów, lecz także od zdolności obu stron do uzgodnienia granic współpracy w warunkach rosnącej polaryzacji politycznej.
Scenariusze na najbliższe miesiące
Najbardziej prawdopodobnym scenariuszem pozostaje długi okres rządów przejściowych Benjamina Netanjahu. Premier zachowuje kontrolę nad rządem urzędującym, aparatem bezpieczeństwa i znaczną częścią bieżącej polityki państwa. Może wykorzystać przewagę urzędową, aby zablokować powstanie alternatywnej większości, zwłaszcza że sytuacja w Gazie i napięcia z Iranem będą wpływać na tempo oraz charakter negocjacji koalicyjnych.
Drugim realnym wariantem jest niestabilny rząd mniejszościowy tworzony przez opozycję Gadiego Eisenkota. Blok syjonistycznej opozycji zdobył 48 mandatów, a więc do większości brakuje mu 13 posłów. Arytmetycznie najprostszą drogą byłoby porozumienie z partiami arabskimi, które zdobyły rekordowe 19 miejsc, jednak zarówno Yisrael Beiteinu Awigdora Liebermana, jak i część środowiska Bennetta oraz Eisenkota odrzucają rząd oparty na Zjednoczonej Liście. Nawet ograniczone wsparcie zewnętrzne Ra’am nie daje opozycji pełnej większości. Dlatego ewentualny gabinet mniejszościowy musiałby opierać się na zmiennych sojuszach, głosowaniach pojedynczych i politycznych kompromisach, co czyniłoby go wyjątkowo podatnym na kryzysy już w pierwszych miesiącach kadencji.
Trzecim scenariuszem jest rząd jedności narodowej, łączący Likud z głównymi siłami opozycji. W warunkach głębokiej polaryzacji — po wojnie, sporze o odpowiedzialność za 7 października 2023 r., konflikcie o pobór ultraortodoksów i reformę sądownictwa — jest to jednak wariant mało prawdopodobny. Taki układ wymagałby jednoczesnego kompromisu w sprawach najbardziej podzielających izraelską politykę: zakresu odpowiedzialności politycznej za atak Hamasu, zasad poboru Haredim, składu Sądu Najwyższego oraz kierunku polityki wobec Gazy i Zachodniego Brzegu.
Czwartym scenariuszem są przedterminowe wybory w 2027 r. Jeśli żadna ze stron nie zdoła zbudować trwałej większości, prezydent Isaac Herzog będzie zmuszony kolejno powierzać misję tworzenia rządu różnym kandydatom. Po wyczerpaniu tych prób Kneset może zostać rozwiązany, a Izrael wróci do urn wcześniej niż po pełnej kadencji. W takim przypadku obecny wynik nie rozstrzygnie kryzysu, lecz jedynie odsunie go w czasie.
Na obecnym etapie najbezpieczniejszą opcją do rozważenia jest założenie kilku wariantów, zamiast jednego rozstrzygającego scenariusza. Prawdopodobnie nastąpi okres przedłużonych konsultacji i rządów przejściowych Netanjahu; następnie opozycja może podjąć próbę zbudowania wąskiej większości lub rządu mniejszościowego. Jeśli te rozmowy upadną, Izrael skieruje się ku przedterminowym wyborom. Kluczową zmienną w tej powyborczej układance będzie zdolność partii arabskich do przekucia rekordowej reprezentacji w realny wpływ polityczny bez wywołania reakcji ze strony części prawicy.
Wnioski
Wybory nie rozstrzygnęły kryzysu politycznego Izraela, lecz przeniosły go w fazę przedłużonych negocjacji koalicyjnych. Netanjahu zachował władzę wykonawczą, opozycja wzmocniła pozycję, a partie arabskie stały się niezbędnym, choć politycznie najbardziej spornym czynnikiem równania koalicyjnego.
Największym przegranym jest idea szybkiego i stabilnego rozstrzygnięcia: Izrael najprawdopodobniej wchodzi w okres rządów przejściowych, ostrych sporów o pobór i sądownictwo oraz podwyższonego ryzyka eskalacji regionalnej.
Źródła:
-
AP News, „Israeli election results confirm Netanyahu lost his majority”, 30 października 2026 r. — https://apnews.com/article/israel-elections-netanyahu-eisenkot-arab-results-9a0620a1314fdc127245ba1a7f0aa762
-
The New York Times, „No Clear Winner in Israel Election, Final Results Show”, 29–30 października 2026 r. — https://www.nytimes.com/2026/10/29/world/middleeast/israel-election-results-netanyahu-eisenkot.html
-
Times of Israel, „Central Elections Committee publishes final election results; Knesset to be sworn in Nov. 10”, 29–30 października 2026 r. — https://www.timesofisrael.com/liveblog_entry/central-elections-committee-publishes-final-election-results-knesset-to-be-sworn-in-nov-10/
-
Times of Israel, „With all votes counted, Netanyahu’s bloc has 53 seats, Eisenkot’s 48, Arab parties 19”, 29–30 października 2026 r. — https://www.timesofisrael.com/with-all-votes-counted-netanyahus-bloc-at-53-seats-eisenkots-48-arab-parties-19/
-
BBC News, „Israeli opposition accuses Netanyahu of trying to ‘delegitimise’ election”, 29 października 2026 r. — https://www.bbc.com/news/articles/ckdd8qdl9e0eo
-
Deutsche Welle, „Israel election: Netanyahu-led bloc in slight lead”, 27–29 października 2026 r. — https://www.dw.com/en/israel-election-netanyahu-led-bloc-in-slight-lead-with-more-than-80-of-votes-counted/live-79713839
-
Reuters, „Netanyahu, at risk of losing power, steps up attacks on Israel’s Arab parties”, 29 października 2026 r. — https://www.reuters.com/world/middle-east/netanyahu-risk-losing-power-steps-up-attacks-israels-arab-parties-2026-10-29/
-
Reuters, „Live 2026 Israel election results”, 26–30 października 2026 r. — https://www.reuters.com/graphics/ISRAEL-ELECTION/RESULTS/akvelybkapr/
-
CNBC, „Israel faces weeks of coalition haggling as neither bloc wins majority”, 30 października 2026 r. — https://www.cnbc.com/2026/10/30/israel-election-netanyahu-eisenkot-coalition-talks-.html
-
CNN, „Israel election results: Netanyahu and rival face battle for power”, 28 października 2026 r. — https://edition.cnn.com/2026/10/28/world/live-news/israel-election-result-live-latest-netanyahu-eisenkot-intl
-
NBC News, „Israel’s final election results show neither Netanyahu nor rival can immediately form a government”, 30 października 2026 r. — https://www.nbcnews.com/world/israel/israels-final-election-results-show-neither-netanyahu-rival-can-immedi-rcna606290
-
CBS News, „No clear winner in Israeli election as negotiations to follow”, 27 października 2026 r. — https://www.cbsnews.com/news/israel-election-exit-polls-stalemate/
-
Haaretz, „Israel Election Count Completed: These Are the Final Results”, 29 października 2026 r. — https://www.haaretz.com/israel-news/elections/2026-10-29/ty-article/.premium/israel-election-count-completed-these-are-the-final-results/000001a1-88f2-def7-adad-8afabb6f0000
-
„Israel’s war costs reach 405 billion shekels as public debt heads toward 70% of GDP”, 10 października 2026 r. — https://sawti.eu/en/economy/news/klfh-alhrb-fy-israeyl-tblgh-405-mlyarat-shykl-waldyn-alaam-ytjh-ila-70percent
