Przypomnijmy, że 9 listopada br. pojawiła się informacja, że kilka tygodni wcześniej Ministerstwo Obrony Narodowej wysłało do USA zapytanie ofertowe (Letter of Request, LoR) w sprawie ewentualnego pozyskania Strykerów przez Polskę w celu wypełnienia luki po dostarczonych Ukrainie setek BWP-1 i KTO Rosomak, a Amerykanie mieli zaproponować nieodpłatne przekazanie partii wozów procedurą EDA (Excess Defense Articles), w związku z planami restrukturyzacji swoich sił w Europie (jak się okazało w związku z nową Strategią Bezpieczeństwa Narodowego, opublikowaną 5 grudnia). Później resort obrony potwierdził, że Sztab Generalny Wojska Polskiego rekomenduje przejęcie wozów, ale po szczegółowej inspekcji ich stanu technicznego (Stryker. Czy to cios w polski przemysł obronny?).
Zdjęcie: kpt. Jan Błaszczak, 12. Brygada Zmechanizowana
Parametry techniczne
KTO Rosomak w wersji bazowej, czyli fiński licencyjny Patria AMV (Armoured Modular Vehicle) ma 7,75 m długości, 2,83 m szerokości, 2,35 m wysokości (kadłub) i masę od 16 do 24 t. Napędzany jest silnikiem wysokoprężnym o zapłonie samoczynnym Scania DI 12 o mocy 480 KM (360 kW), który zapewnia prędkość maksymalną na utwardzonej drodze ponad 100 km/h (do 10 km/h w wodzie dzięki dwóm pędnikom) i zasięg do 700 km. Pojazd pokonuje brody o głębokości 2 m, rowy przeciwczołgowe o szerokości 2,1 m, przeszkody pionowe o wysokości 0,7 m, natomiast kąt podjazdu wynosi 63°, a przechył boczny 58%.
ICV Stryker w wersji bazowej transportera piechoty M1126, wywodzący się z kanadyjskiego LAV III, ma 6,95 m długości, 2,72 m szerokości, 2,64 m wysokości (kadłub) i masę 16,47 t. Napędza go 7,2-litrowy turbodoładowany silnik wysokoprężny Caterpillar C7 o mocy 350 KM (260 kW), który zapewnia prędkość maksymalną na drodze utwardzonej do 97 km/h przy maksymalnym zasięgu jazdy do 500 km (w ramach modernizacji do wariantu M1256 ICVV moc silnika wzrosła do 450 KM). Pojazd pokonuje brody o głębokości 1,32 m bez przygotowania (1,98 m z zestawem do głębokiego brodu), rowy przeciwczołgowe o szerokości 2,06 m, przeszkody pionowe o wysokości 0,61 m, natomiast kąt podjazdu wynosi 31°, a przechył boczny 30%.
Warianty specjalistyczne
KTO Rosomak wszedł na wyposażenie Wojska Polskiego na początku 2005. Podstawową wersją był kołowy bojowy wóz piechoty z systemem wieżowym Leonardo OTO Melara Hitfist-30P (obecnie trwa wymiana na polskie Zdalnie Sterowane Systemy Wieżowe kal. 30 mm).
Wersje specjalistyczne: Rosomak-M1 i Rosomak-M1M z osłoną przeciw pociskom kumulacyjnym QinetiQ RPGNet, transporter z obrotnicą Rosomak-M2/M3, transporter wyrzutni Spike Rosomak-S, wóz ewakuacji medycznej Rosomak-WEM, wóz rozpoznania technicznego Rosomak-WRT, wóz pomocy technicznej Rosomak-WPT, wóz rozpoznania skażeń Rosomak-RSK, artyleryjski wóz rozpoznawczy Rosomak AWR, 120-mm moździerz samobieżny M120K Rak, wóz dowodzenia Rosomak WD (w tym nowe Kroton-bis i Zawilec) i wóz nauki jazdy Rosomak-NJ. Opracowano też prototypy wielosensorowego system rozpoznania i dozoru kołowego Rosomak-WSRiD, wozu rozpoznawczego Rosomak R i wozu wsparcia ogniowego Wilk oraz najnowszą modernizację MLU, z której wywodzi się wydłużony Rosomak-L z wieżą ZSSW-30.
ICV Stryker wszedł na wyposażenie US Army w 2002. Oprócz wspomnianej wersji bazowej transportera piechoty M1126 ICV opracowano: wóz rozpoznawczy M1127 RV, wóz wsparcia ogniowego (kołowy niszczyciel czołgów) M1128 MGS, bezwieżowy moździerz M1129 MCV, wóz dowodzenia M1130 CV, wóz wsparcia ogniowego M1131 FSV, pojazd wsparcia inżynieryjnego M1132 ESV z trałem przeciwminowym LWMR, wóz ewakuacji medycznej M1133 MEV, wóz przeciwpancerny M1134 ATGM, wóz rozpoznania skażeń M1135 NBCRV i bojowy wozu piechoty M1126 ICV-Dragoon.
Z kolei na zmodernizowanym Stryker A1 z podwójnym dnem kadłuba (Double V-Hull), oznaczonym jako Stryker DVH A1 lub ICVV-A1, opracowano zestaw przeciwlotniczy M1265A1 Sgt Stout (M-SHORAD), wóz wsparcia ogniowego M1251A1 FSVVA1, moździerz M1252A1 MCVVA1, wóz przeciwpancerny M1253A1 ATVVA1, wóz ewakuacji medycznej M1254A1 MEVVA1, wóz dowodzenia M1255A1 CVVA1, transporter piechoty M1256A1 ICVVA1, wóz wsparcia inżynieryjnego M1257A1 ESVVA1 i opracowywany jest bojowy wóz piechoty M1304 ICVVA1-30mm. Powstało też wiele modyfikacji i wariantów eksperymentalnych do testów.
Służba
Poza Polską, gdzie szacunkowo w służbie jest ponad 860 KTO Rosomak i jego pochodnych, bazowy Patria AMV wszedł na wyposażenie sił zbrojnych Finlandii (62 transportery piechoty XA-360 i 18 moździerzy samobieżnych KRHPSAJON XA-361-AMOS), Szwecji (113 transporterów piechoty Pansarterrängbil 360 z opcją na 113 kolejnych), Chorwacji (126, w tym transportery BOV-P12.7 / BOV-Mk19, wozy dowodzenia BOV-ZP, przeciwpancerne BOV-POB, bojowe wozy piechoty BOV-P30, wozy ewakuacji medycznej BOV-San i wozy ewakuacji technicznej BOV-Log), Republiki Południowej Afryki (22 z 254 Badger w wersjach bojowej 30 mm, wsparcia bojowego 30 mm z ppk, moździerza 60 mm, dowodzenia, niszczyciela czołgów z ppk ZT3 Ingwe i opcjonalnie 120 mm armaty i ewakuacji medycznej), Słowenii (30 SKOV Svarun, z czego 20 z zsmu Protector RCWS + zamówiono 106 Patria AMV XP nowej generacji) i Zjednoczonych Emiratów Arabskich (45 eksportowych podwozi KTO Rosomak z opcją na 50 kolejnych z systemami wieżowymi z BMP-3 i moździerzami NEMO pod nazwą Rabdan). AMV były bezskutecznie oferowane w Australii (we współpracy z BAE Systems jako AMV35), Korpusowi Piechoty Morskiej USA (we współpracy z Lockheed Martin jako Havoc), Kanadzie, Niemczech, Wielkiej Brytanii, Czechach, Rumunii, Litwie, Danii, Hiszpanii, Katarze, Norwegii, Estonii, Bułgarii i Ukrainie.
Tymczasem wszystkich ICV Stryker w US Army jest szacunkowo 4500–4700 egzemplarzy, a przez wiele lat pojazdy nie były eksportowane. Dopiero w ostatnich latach trafiając do Tajlandii (130 egzemplarzy, z których wszystkie już dostarczono), Macedonii Północnej (początkowo 54 egz., potem w 2024 zredukowano do 42 egz.) i Bułgarii (183 egz. – dostaw jeszcze nie rozpoczęto) oraz Argentyny (zamówiono 8 z 207 planowanych; dostawy rozpoczęto). Trafiły też do walczącej Ukrainy jako pomoc wojskowa rządu USA (ponad 400 egz. dostarczonych, z których 82 zostało zniszczonych, uszkodzonych, porzuconych lub zdobytych). Pojazdy tego typu są też rozważane w Chile na następców Mowag Piranha I oraz do uruchomienia produkcji licencyjnej w Indiach, ale rząd w New Delhi zrezygnował z planów zakupowych, zgodnie z informacją z lipca br. Strykery były bezskutecznie oferowane Kanadzie, Izraelowi i Litwie.